Same old shit

Γιατί παίζει προειδοποιητικό σήμα πριν από την προβολή των πολιτικών διαφημίσεων; Για να απομακρύνουμε τα παιδιά από την τηλεόραση; Ακολουθούν εικόνες σοκαριστικής ανειλικρίνειας και ξεδιάντροπου θράσους, παρακαλούμε απομακρύνετε το βλαστάρι σας από τον τηλεοπτικό σας δέκτη.

Χρόνια πολλά μωρό μου….

…για τα γενΑΘΛΙΑ σου! 25 συναπτά έτη βαραίνουν τους ώμους μου από αύριο, δεν είναι και λίγα, δεν τα λες όμως και πολλά, τα σημάδια τους είναι κάτι παραπάνω από εμφανή μια ή άλλη. Το μαλλί αραιώνει, οι ρυτίδες εξαπλώνονται κάτω από τα μάτια, τα πνευμόνια συγκρατούν πλέον πάμπολλα στρώματα πίσσας και νικοτίνης, οι αντοχές μειώνονται μέρα με την μέρα, η σκέψη αδυνατίζει, η υπομονή εξαντλήθηκε και το νεύρο με το οποίο γεννιόμαστε όταν βγαίνουμε από την μήτρα, χαλαρώνει και αφήνει πεδίο ελεύθερο στον συμβιβασμό και στην ανεκτικότητα. Εν συντομία, το εγχείρημα πέτυχε, σκοτώσατε και σε μένα το παιδί που ήμουν. Τέλος η κάθε μορφής αθωότητα, τέλος η προσμονή, η έκπληξη και το μυστήριο. Πανικός και αβεβαιότητα σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας, έγινα ο τυπικός 60άρης εικοσιπεντάχρονος της γενιάς μου, δεν περιμένω τίποτα και δεν έχω όρεξη και για τίποτα. Είμαι η σημαία της σήψης και της παρακμής που παράγει ο χρόνος και η κώλο-κοινωνία. Προσκυνήστε με ακόλουθοι μου, εγκλωβιστήκαμε στα σκατά και στο χωροχρόνο, σκατοχωροχρόνος.

221ΚΣ.

Τέλος άδειας

Γάζα, δεκαεξάχρονος νεκρός Αλέξης, Βατοπέδι, αγρότες στον Πειραιά και στα μπλόκα, μια κυβέρνηση σε πλήρης σύγχυση και αποδιοργάνωση, εναέριες παραβιάσεις, διάβρωση ψυχής, αγαμίες, μοναξιές, Έβρος-Αθήνα, Αθήνα-Έβρος, φύγε, έλα, φύγε, G3A3, φάκελοι εξαρτήσεις και τα ρέστα, πόσο να αντέξει αυτό το έρμο το κεφάλι… Είμαι τελείως έξω από τα νερά μου, πάντα ήσουν θα μου πεις, ε είμαι περισσότερο τώρα τι κοντράρεις και συ;

Κόντρα ξύρισμα, κούρεμα και πάλι στο γιδόγυρω από αύριο. Τα κεφάλια μέσα πάλι, Αθήνα πάλι όποτε. So long.

Return

Βρίσκομαι 26.000 πόδια πάνω από το έδαφος και τρώω μπισκότο με καρύδι πεκάν και αυτό είναι πολιτισμός. Με πιάνει δέος πάντα με τις πτήσεις (και με τα πεκάν), κάθομαι και παράθυρο και χαζεύω από ψηλά το σύμπλεγμα των φωταγωγημένων λεωφόρων, μου θυμίζουν νευρικές απολήξεις στο σύστημα ενός ηλεκτρονικού ανθρώπου. Δεν υπάρχουν βέβαια ηλεκτρονικοί άνθρωποι (ακόμα), ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά, τροχοί κλειδώνουν, πατάνε χάμω και σφαδάζουν από τον πόνο. Είναι γεγονός. Είμαι σπίτι μου.

Happy new year

Καλή χρονιά ρε πουστόνεα, μια ζωή και σήμερα

Ε.Σ

Δεν υπάρχει λογική, χρόνος και αξιοπρέπεια, τα πάντα ανυπόστατα, ένα άσχημο όνειρο μα κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι ότι είναι πραγματικό. Η προσωπικότης θεωρείται αμελητέο χαρακτηριστικό για τον οπλίτη και οι μέρες κυλούν βασανιστικά αργά για σένα και για τα αδέρφια σου.

Απαλεψιές σε όλο τις το μεγαλείο. Θέλω να ξυπνήσω σε έναν χρόνο από τώρα παρακαλώ

Goodbye and thanks for all the fish

Έλεγα να γράψω ένα αποχαιρετιστήριο μήνυμα για φίλους και γνωστούς... Περιττό το βρίσκω τελικά, το έγραψαν πριν από 10 χρόνια οι Active Member για μένα



Σας χαιρετώ λοιπόν με μια βαθιά υπόκλιση σεβασμού. Δεν είμαι μόνος σίγουρα, μου πήρε απλά καιρό να καταλάβω κάτι που μου φαντάζει τόσο προφανές τώρα: Τον πόνο σου τον λες παντού, λίγοι τον αντιλαμβάνονται και κανένας δεν τον νοιώθει. Είναι ολόδικος σου, φυλακτό για να σε προσέχει.

Φιλιά, τα λέμε όποτε και αν :)

WTF?

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ψυχραιμίααααααα

Amelie

Αν τα όνειρα μου ήταν ταινία, θα ήθελα να είναι το Amelie...

Nobody expects nobody

Μετά από το χαρούμενο διάλειμμα και την ανάλαφρη διάθεση που χαρακτήριζε τα προγενέστερα posts, περνάμε σε φιλοσοφικές αναλύσεις που τόσο αρέσκεται να διατυπώνει στο εν λόγω ιστολόγιο (κατά το πελατολόγιο) ο γράφων. Αναλίσκει που αναλίσκει το μικρό του μυαλουδάκι σε αυτές, ας τις ρημαδογράψει και κάπου για να μην χωθούν σε κάνα μετωπικό λοβό και άντε να τις ξεθάψεις μετά (πρώτος διάδρομος όπως μπαίνεις στην κρανιακή κοιλότητα αριστερά, βρες την αρχειοθήκη με αριθμό 5, αυτή που είναι από ξύλο καρυδιάς μωρέ, ε μέτρα από πάνω το τρίτο ράφι, από πάνω είπαμε ζώο, τσάκω τον φάκελο παιδικές ανασφάλειες, καρτέλα «σύνδρομο έπαρσης», α μπράβο, αυτός είσαι, κωλοχανείο το χούμε κάνει εδώ μέσα, όπου βρείτε τα πετάτε μου φαίνεται, τι δουλειά έχουν εδώ τόσο εξαίρετες σκέψεις;)

σ.σ: μια διαπίστωση που μου προέκυψε κατά την συγγραφή της προηγούμενης ακατάληπτης ασυναρτησίας (η οποία διαπίστωση όμως δεν υπολείπεται σπουδαιότητας συγκρινόμενη με αυτές που θα ακολουθήσουν στην πορεία του κειμένου) – Η λοβιτούρα βγαίνει από τον λοβό; Ερμηνευτικά εννοώ. Βγάζει νόημα γιατί όλοι στην κομπίνα έχουν το μυαλό τους. Από την άλλη λοβός είναι και η σποροθήκη στην Βοτανολογία, επομένως η απάτη βγαίνει από τον σπόρο μέσα; Δεν στέκει.

Αγνοήστε την προηγούμενη παράγραφο

                 …ή μάλλον όχι.

Λοιπόν… υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που νοιάζονται και αυτοί που δεν νοιάζονται.
Όχι, δεν ακούγεται σωστό αυτό. Πάμε πάλι.
- Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που νοιάζονται όχι γενικά αλλά για συγκεκριμένα πράγματα στον μικρόκοσμο τους και αυτοί που δεν δίνουν δεκάρα για τίποτα.
Πολύ απόλυτο και πάλι όμως ρε γαμώτο. Για να δούμε τώρα.
- Δύο είδη ανθρώπων: αυτοί για τους οποίους νοιάζεσαι και αυτοί που σε αφήνουν παντελώς αδιάφορο.
Φοβερό. Κάτι μας είπες τώρα…
- Είτε σε νοιάζει είτε όχι, πάντα θα υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Το ένα θα ζει εις βάρος του άλλου. Ενίοτε όμως νοιώθουν δυσφορία και τα δύο και αυτό ονομάζεται ισορροπία. Δεν ονομάζεται;

Και κλείνουμε με το εξής:
«Όποιος από της ψυχής τα τρίσβαθα θέλει να είναι δίκαιος, ακόμα και το ψέμα το μεταπλάθει σε ανθρωπιά.»

Ωραίο το προηγούμενο ε; Δεν είναι δικό μου ρε γαμώτι…

Α θυμήθηκα και το άλλο: Υπάρχουν 10 είδη ανθρώπων, αυτοί που ξέρουν το δυαδικό σύστημα και αυτοί που δεν το ξέρουν.