Μαύρο...

Έλα κοντά μου...
θα σου πω μια ιστορία
με νεράιδες που κλαίνε
και για ιππότες που δεν λένε
πια ιστορίες τιμής & δόξας
μα για φθόνο και ατίμωση
για όνειρα θολά και έργα
από καιρό τώρα πια νεκρά

και σαν με κοιτάς με δέος
και μάτια κενά απ' τον τρόμο
θα σε καθησυχάσω με ήρεμη φωνή
και το τελευταίο πράγμα
που θα δεις έκπληκτη
είναι το μειδίαμα μου
καθώς μπήγω το μαχαίρι
στην πλάτη σου αργά.

Διαπίστωση 2ης ημέρας :

Άλλος δεν γαμάει και άλλον τον έχει φάει η μαλακία.

Αφιερωμένο εξαιρετικά (δεν λέω που γιατί θα με πείτε κακό).

Διαπίστωση ημέρας :

Έχουνε ξεφύγει οι γυναίκες...

Από την άλλη με αυτά που βλέπουν και αυτές, τι τους μένει να κάνουν;

Φαύλος κύκλος. Εις υγείαν.

Music gets me high...

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν άκρως μουσικό. Βρήκα ένα blog ενός Πορτογάλλου αφιερωμένο στην Proggresive Rock εποχής 70'. Και μετά βρήκα και άλλο, και άλλο... και πάει λέγοντας. Όλημερίς κατεβάζω άγνωστα Proggresive albums διαμάντια από Ευρωπαικές και μή χώρες. Μεγαλύτερη ανακάλυψη μάλλον θα χαρακτήριζα τους Ιταλούς Area. Πέρα που το στυλ τους είναι μοναδικό (ένα μείγμα jazz-fusion-progressive), τα φωνητικά τους είναι απίστευτα διεστραμμένα μελωδικά. Και η εκπληξή μου βέβαια μεγάλωσε περισσότερο όταν διαπίστωσα ότι ο τραγουδιστής τους είναι Έλληνας! Το όνομα του Δημήτριος Στράτος, γεννηθείς στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ. Κατεβάζω παράλληλα και μια συναυλία του Roger Waters από την φετινή περιοδεία. Δυστυχώς όχι αυτήν που έγινε στην Ελλάδα, αλλά άμα βρω και την συναυλία στο terra vibe θα σας ενημερώσω.

Πήγα και για το πρώτο μου μπανάκι το Σάββατο... να ναι καλά ο Τάσος που διέθεσε αυτοκίνητο. Στον Σχοινιά πήγαμε. Είχα κάμποσα χρόνια να περάσω από κει και ομολογώ ξενέρωσα απίστευτα. Γίνεται πλέον το αδιαχώρητο στην παραλία, αφού την έχουν πνίξει ένα σωρό ιδιωτικά φασφουντάδικα, καντίνες, μπαράκια κτλ. Την επόμενη μέρα είχε μάλιστα αφιέρωμα στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας για την παράνομη εκμετάλλευση στον Σχοινιά. Συν τοις άλλοις, το άρθρο ανέφερε ότι υπάρχουν και βλήματα στην παραλία καθώς πιο παλία λειτουργούσε πεδίο βολής εκεί.

Γι' αυτό και όλοι οι πυροβολημένοι πάμε Σχοινιά φανατικά...

Loose Change

http://www.loosechange911.com/

Μόλις το είδα μετά από προτροπή του Κώστα και πραγματικά σοκαρίστηκα. Δεν είχα φανταστεί ότι υπάρχουν τόσο αδιάσειστα στοιχεία που καταρρίπτουν με τόση ευχέρεια τις επίσημες εκδοχές που μας πετάνε στα μούτρα. Ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ το διανέμει ελεύθερα από την παραπάνω διεύθυνση που σας έδωσα και αν δεν το έχετε παρακολουθήσει και ενδιαφέρεστε να δείτε τι συνέβη ίσως την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, μην το χάσετε με καμία δύναμη.

Αισθάνομαι λίγο πρόβατο...

Για φαντάσου...

UNESCO... περίπου

Χτυπάει το κουδούνι. Μόλις έχω φορτώσει ένα game στο pc μου. Κοιτάω από το ματάκι της πόρτας. Διακρίνω δύο κυρίες να κάθονται απέξω από την πόρτα του διπλανού διαμερίσματος. Ok, θα κάνανε λάθος υποθέτω. Στρογγυλοκάθομαι και πάλι στην καρέκλα μου και κάνω load. Ο κώδων χτυπάει ξανά. @#%$@
Αυτή την φορά δεν κοιτάω απ' το μάτι. Ανοίγω. Οι κυρίες κάθονται σωστά τώρα απέναντι μου, φορώντας και οι 2 ένα μεγάλο πλαστικό χαμόγελο. Κακός οιωνός σκέφτομαι.

"Καλημέρα σας, είμαστε από την δομική σχολή Αθηνών και κάνουμε μια ενημέρωση σχετικά με ένα πρόγραμμα της UNESCO. Γνωρίζεται ασφαλώς την UNESCO και το έργο της, έτσι δεν είναι;" απαγγέλει η λιγότερο μεσόκοπη. Γνέφω θετικά. Γιατί να στεναχωρήσω τόσο δύο καλές κυρίες; Συνεχίζει "Έχετε λίγο χρόνο να σας ενημερώσουμε;". Άντεεε βρεεε, επειδή με πετύχατε στις καλές μου, έχω. "Εμμμ, να περάσουμε μέσα", αυτοκαλούνται οι κατά τα άλλα ευγενέστατες κυρίες. Ωχχχ. Αυτό θα πάρει ώρα.

Τις οδηγώ στον καναπέ που έχει ότι λογής μαραφέτι πάνω. Κάτι κουβέρτες, κάτι πλαστικά μπουκάλια νερό και κάτι άδεια πακέτα τσιγάρα. Τα τασάκια στο τραπέζι είναι γεμάτα και έχει μείνει ένα πιάτο με περισσεύματα χθεσινού γεύματος. Ωραία εντύπωση έδωσα πάλι. Τέλος πάντων κάθονται με τα πολλά. Από τον ιδρώτα λάμπω ολόκληρος. Εγώ παραμένω όρθιος για να πάρουν το μήνυμα ότι δεν έχω πολύ χρόνο και τους δίνω όση περισσότερη σημασία αξίζει να δίνεις σε τέτοια σκηνικά. "Κάθισε και εσύ! Δεν σε πειράζει να σου μιλάμε στον ενικό έτσι;", αποφάνθηκε ο δεύτερος ξένιος Δίας του σπιτιού μου. Κάθομαι.
Η λαλίστατη κυρία βγάζει ένα έντυπο από την τσάντα της. "Όπως σου είπαμε, είμαστε από την Δομική Αθηνών και προωθούμε το έργο της UNESCO. Η UNESCO όπως γνωρίζεις έχει ΜΕΓΑΛΗ πορεία και έχει υπό την προστασία της διάφορους ζωτικής σημασίας για τον κόσμο βιότοπους και αρχαιολογικούς χώρους". Αρχίζει και ξεφυλλίζει το έντυπο. Μου δείχνει κάποιους από αυτούς τους χώρους. Ωραίες φωτογραφίες. Μπράβο η UNESCO... Το πίσω μέρος του εγκεφάλου μου, όπου κρύβεται το ψυχοπαθές "εγώ" μου, έχει αρχίσει και κάνει σκέψεις από την πλήξη. Να πάω λέει ατάραχος μέχρι την κουζίνα, να πιάσω το shogun κουζινομάχαιρο και με επιδέξιες κινήσεις saolin ninja να κόψω την καροτίδα από την μία και να βιάσω μέχρι θανάτου την άλλη. Ένα χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη μου...

"Να εδώ. Τι πιστεύεις ότι είναι αυτό;", μου δείχνει μια φωτογραφία. Παρατηρώ. Θα το χαρακτήριζα σαν φυτικό κίτρινο φαλλό πιασμένο σε επίσης κίτρινα δίχτυα. Παιδιά, με αυτό έμοιαζε χωρίς πλάκα. Δεν μοιράζομαι τον χαρακτηρισμό. Τελικά είναι ένα σπάνιο μανιτάρι που φυτρώνει μια φορά τον χρόνο και η UNESCO το κάνει σούπα. Ή κάτι τέτοιο.

"Ο λόγος που ήρθαμε σήμερα σε σένα είναι αυτός." Γυρνάει στην τελευταία σελίδα. 3 λευκώματα προς πώληση. Δείχνουν ακριβά. Είναι. 147€ το ένα. Σε 15 άτοκες δόσεις επειδή είμαι φοιτητής. Ώρα να φεύγετε καλοκάγαθες μου κυρίες. Ξέρετε, δεν δουλεύωωωω και πρέπει να ρωτήσω την μάνααα μου και ok ωραία φαίνονται, αφήστε μου ένα τηλέφωνο και θα επικοινωνήσω εγώ μαζί σαςςς κτλ. Αντεπίθεση. "Όχι τώρα πρέπει να μας το παραγγείλετε, αύριο θα βρισκόμαστε στην Λάρισα και τι είναι 10€ τον μήνα, ένας καφές την εβδομάδα". Με την τρίτη φορά αποκαρδιώνονται. Τις οδηγώ μέχρι την πόρτα. "Πάντως 10€ τον μήνα μπορεί να τα διαθέσει οποιοσδήποτε από το πορτοφόλι του. Μάλλον δεν υπάρχει ενδιαφέρον..." μου λέει η μέχρι πρότινος ήσυχη κυρία πριν βγει από το σπίτι. Μου ρίχνει και ένα βλέμμα 'Είσαι βάρβαρος, άξεστος και τούβλο το λιγότερο'.

Εσένα θα έσφαζα μωρή!!!

Headache

Τις τελευταίες μέρες έχω απίστευτες ημικρανίες. Το αποδίδω στην ζέστη, στα τσιγάρα, στην κακή διατροφή και κυρίως στους sportcasters της ΕΡΤ.

Βεβαίως το πιο συνετό πράγμα που μπορείς να κάνεις όταν έχεις πονοκέφαλο είναι να πιεις ένα depon και να ξαπλώσεις. Α ναι, υποφέρω και από αϋπνίες επίσης. Ok, οπότε δεν ξαπλώνουμε ακόμα...
Χαζεύω λίγο στο net. Μετά στα blogs της Μαριαλένας και του Κώστα-Νeted. Xαζεύω λίγο ακόμη. Βγαίνω στην βεράντα. Χτυπάω πάνω στην απλώστρα. Μερικά καντήλια. Τραβάω μια καρέκλα και κάθομαι.
Έχω ωραία θέα απ' το μπαλκόνι και το κυριότερο ακόμα δεν την έχω συνηθίσει. Παρατηρώ τα απέναντι σπίτια. Δεν κάθεται κανένας έξω. Κρίμα, θα θελα να ρίξω μερικές αδιάκριτες ματιές. Ανικανοποίητος, μπαίνω πάλι μέσα. Κοιτάω το κινητό για κλήσεις και ελέγχω τα e-mail μου. Κανείς. Η ζέστη είναι πραγματικά αφόρητη και ο ανεμιστήρας μου αγκομαχά. Το κεφάλι αρχίζει να περνάει.

Είδες; Άμα έχεις καλή παρέα...

Etoimoi? Pameeeeeee!

Τελικά αποδείχθηκε λάθος κίνηση να πάω χθες στην Μαλακάσα...


Τώρα απλά θα είναι αδιάφορη κάθε άλλη συναυλία. Για πρώτη φορά σε συναυλία δάκρυσα, για πρώτη φορά δεν σταμάτησα να τραγουδάω ούτε λεπτό και γενικά πολλά πράγματα βιώθηκαν για πρώτη φορά. Λογικά και για τελευταία. Για μένα ήταν σαν να κάνω επίσκεψη σε έναν πολύ οικείο χώρο φίλου. Και ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα της ζωής μου πραγματοποιήθηκε...

Και βέβαια πρέπει να επενδύσω γρήγορα σε ψηφιακή μηχανή. Πάλι προσπαθώ να μαζέψω τα ασυμμάζευτα. Frappe φωτογραφίες. Τεσπά, δείτε τις λιγότερο χείριστες. Αν έχει υλικό κανένας, share αδέρφια μου plz.
Περισσότερα σχόλια ίσως αργότερα, είμαι φοβερά κουρασμένος και άυπνος για να σας γράψω παραπάνω για τον Rogerακο μας τώρα.

[1],[2],[3],[4],[5],[6],[7]

Greek power

"Λοιπόν θα μας φέρεις 2 μερίδες πατάτες, ενα τζατζίκι, 2 κοκακόλες, μια μερίδα τηγανητά κολοκυθάκια, μια μοσχαρίσια για τον Μανωλάκη και..."

Απ' το βιβλίο "100 τυπικές φράσεις για το καλοκαίρι" - Εκδόσεις ΑσΤαΝαΠαν