Είναι πολλά τα λεφτά (που φάγαμε) Άρη...

Jeffrey is on world tour και οι υπόλοιποι παρακολουθούμε από τον καναπέ το πέπλο φιλελληνισμού που σκεπάζει στο διάβα του ο mr. Papandreou. Κολητούς όπως φαίνεται ψάχνει ο Γιωργάκης πάντως και όχι τσέπη. Αφού το είπε ξεκάθαρα ρε παιδιά, η χώρα έχει καλύψει τις ανάγκες τις μέχρι μέσα Μαρτίου. Νοίωστε την ζεστασιά της οικονομικής ασφάλειας λέμε. Όλα ρολόι.

Πέρασε και η εβδομάδα εθνικής προσβολής με τα κωλοδάχτυλα του Focus. Μπουχτίσαμε να ακούμε τους λαϊκισμούς του κάθε πικραμένου, ο οποίος σήκωσε λάβαρα και καρυοφύλλια και θυμήθηκε τις αποζημιώσεις που μας χρωστάνε από την κατοχή. Αποζημιώσεις που ουδείς κερατάς θυμήθηκε να διεκδικήσει 60 χρόνια τώρα, προς τιμήν της "κάνω την πάπια" στάσης που κρατά διεθνώς η χώρα απ'την μεταπολίτευση και έπειτα.

Μήπως (λέω μήπως) σωστά μας προσάπτουν τον τίτλο του αδιόρθωτου μαλάκα στην Ευρώπη; Και αυτοί που κάνουν λόγο για υπέρμετρη ασέβεια στην παραποίηση της Αφροδίτης της Μήλου ας κάνουν μια σύγκριση του γεγονότος με τα χημικά που έριξαν στον Γλέζο και τα επεισόδια ΠΑΝΩ στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και μετά ελάτε και πείτε μου ποίος σέβεται περισσότερο και τι.

Όσο για τις προτάσεις του απλού Γερμανικού λαουτζίκου να πουλήσουμε την Ακρόπολη και τα ακριτικά νησιά για να ξεχρεώσουμε, έχω να πω ότι τρέμω στην ιδέα. Τρέμω γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν άπειροι αποστάτες και προδότες σε αυτήν την χώρα που θα το βρουν φανταστική ιδέα.

Τουτέστιν, για να μάθουμε και κάτι: παραφράζοντας το απόσπασμα της ΓΕΝΕΣΙΣ, ο λαός έπλασε κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση τους εκπροσώπους του. Χωρίς σοφία όμως.

Όπως και νάχει, εισήλθαμε σε χαλεπούς καιρούς. Ακόμα και όσες αγόραζαν σαμπάνιες, δεν θα τις χαραμίζουν πλέον στο μουνί τους.

Με φρίκη πάντως διαπιστώνω την τροπή που έχει πάρει το sanitarium. Ξεκίνησε με σκοπό να βγάζω κάποια σώψυχα, να ξεθυμάνω κάποια αισθήματα με λέξεις και κατέληξε εκπομπή του Πρετεντέρη (μεγάλη προσωπικότητα). Έπεσε και θύμα των μοχθηρών κουμμουνιστών και της βιομηχανίας επιμύκυνσης πούτσων... (βλ. spam comments)

oh hell...

Πολύ reunion ρε παιδάκι μου

Δεν μπορώ να ερμηνεύσω γιατί συμβαίνει αλλά τον τελευταίο μήνα σαν πολλοί να επανεφανίστηκαν στην ζωή μου. Παλίοι φίλοι και συμμαθητές, συμφοιτητές, ξεχασμένα φαντάσματα και άνθρωποι που είχα διαγράψει από την μνήμη μου απο καιρό.
Έρχονται δύσκολοι καιροί και μάλλον πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι σαν γροθιά, δεν εξηγείται αλλιώς η τάση προς τις παρελθοντικές σχέσεις...

So.. much... rage

Αισθάνομαι τόσο γέρος...

Αφού σκέφτομαι να πλασάρω τον ιδρώτα μου σαν κρέμα γήρανσης Σε μικρά βαζάκια της ROC.

GYRANDEX: Για όλους όσους αισθάνονται ότι αξίζουν πολλά ενώ στην πραγματικότητα είναι σκατοσακούλες.

Αγοράστε τώρα.

Θυμάσαι;

guess not.

Χριστουγεννιάτικο

Πάρτε και ένα βιντεάκι να μπείτε στο κλίμα

Όταν βρέχει...

...δεν γίνονται επαναστάσεις.

Βέβαια όπως όλα τα πράγματα σε αυτήν την χώρα έτσι και η επανάσταση έχει διαστρεβλωμένη έννοια. Είναι συνώνυμη με το ριφιφί.

Το λάδι στην φωτιά έπεφτε άφθονο τις προηγούμενες μέρες. Ο Τσίπρας ευθαρσώς δήλωσε ότι δεν μετανιώνει για τα περσινά «Δεκεμβριανά», τα media συνεχίζουν να κανιβαλίζουν την μνήμη του Αλέξη με δακρύβρεχτα επετειακά αφιερώματα και ο υπουργός δικαιοσύνης προχώρησε σε επίδειξη ισχύος ώστε να αποτρέψει το περσινό μπάχαλο. Με άλλα λόγια οι σύγχρονοι καταπατητές της δημοκρατίας προσπαθούν να αποτρέψουν τους αντιεξουσίαστες στο να την καταλύσουν. Πόσο ειρωνικό ακούγεται αυτό; Πόσο οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα;

Το ριφιφί ευτυχώς δεν συνέβη αν εξαιρέσουμε κάποια μικρής έκτασης επεισόδια από τους γνωστούς-άγνωστους που αφορμή ζητούν με κάθε ευκαιρία και τις 177 (μέχρι τώρα) προσαγωγές σε Αθήνα. Και φυσικά μέσα σε έναν χρόνο δεν άλλαξε τίποτε στις παγιωμένες τακτικές της Ελληνικής Αστυνομίας, πόσο μάλλον στην δυσβάσταχτη Ελληνική πραγματικότητα. Η οργή έδωσε για άλλη μια φορά την θέση της στην συναίνεση.

Πριν από 24 χρόνια άλλη μια σφαίρα έκοψε το νήμα της ζωής του συνομήλικου με τον Αλέξη, Μηχάλη Καλτέζα. Ακολούθησε μια σειρά επεισοδίων βίας από τον δικαίως οργισμένο ελληνικό λαό μέχρι που η υπόθεση κλείστηκε στο χρονοντούλαπο.

Οπότε με μαθηματική ακρίβεια το περιστατικό του Γρηγορόπουλου οδηγείται και αυτό στην ογκώδη μαύρη παρακαταθήκη της Ελλάδας. Δεν θα παραμείνει τίποτε παραπάνω από μια θολή, δυσάρεστη ανάμνηση για τον κόσμο που θα την ανασκαλίζει μόνο σε κάθε μελλοντική περίπτωση κρατικής βίας. Ένας επαναστατικός παιάνας για την γενιά καρμπόν που ταξιδεύει στο βάθος των αιώνων, αυτή των δήθεν αντιεξουσιαστών και των αιώνια ρομαντικών δημοκρατών. Μια μορφής εξιλέωση και ένα μίνι δείγμα θάρρους από μια ομάδα ανθρώπων που κατά τα άλλα έχει μάθει τόσο επιτυχημένα να το βουλώνει και να ρουφάει το αυγό της.

Όπως και νά χει εγώ αρνούμαι να αγιοποιήσω ή να κάνω σημαία μου ένα αμούστακο παιδί που δεν πρόλαβε να διαμορφώσει ορθή άποψη για την κοινωνία που έζησε. Αν μη τι άλλο γιατί το θεωρώ το λιγότερο ανήθικο. Και για τον ίδιο αλλά και για την οικογένεια του.

Καλό βράδυ.

Απορία

Αφού έχουμε τόσο πλούσιο λεξιλόγιο γιατί έχουμε τόσο μεγάλο πρόβλημα στο να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους;

Πληρότης...

Κάθε blog που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει τουλάχιστον μια φωτογραφία από το κατοικίδιο του κατόχου του. Έλα που δεν είχα! Όχι πια! Καταλαβαίνετε ότι δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι οπότε και προμηθεύτηκα ένα για τις ανάγκες του site.

Τhere. Done. Και το όνομα αυτού Peppito (ξέρω... δεν ήταν δική μου ιδέα όμως).

*No animals were harmed for the requirements of this post.

.

Μετά χαράς μου έχω την τιμή να σας ανακοινώσω ότι από την προηγούμενη Τρίτη επέστρεψα για τα καλά στα εγκόσμια αφού και επίσημα πλέον θεωρούμαι πολίτης. Σιγά τα αυγά! Η θητεία στην τελική είναι η αλόγιστη σπατάλη οικονομικών και ψυχικών αποθεμάτων, ορισμός που ταιριάζει γάντι και στην περιγραφή της καθημερινότητας. Οπότε τι είχαμε, τι χάσαμε. Και βέβαια, όσο βίαια σε μπουζουριάζουνε πίσω από την πύλη και σε αναγκάζουν να αλλάξεις συνήθειες, τρόπους και χαρακτήρα, άλλο τόσο βάναυσα σε ξερνάνε από τον κόλπο της μητέρας πατρίδας όταν φτάσεις στο τέλος της θητείας σου. Ούτε ένα ευχαριστώ ή μια χειραψία, να σου φανερώσουν βρε αδερφέ τουλάχιστον ένα χρήσιμο συμπέρασμα που προκύπτει από όλο αυτό το πανηγύρι αφού το μυαλό σου δεν πρόκειται να ανακαλύψει κανένα. Εις μάτην. Παρ’ την ταυτότητα σου και τον πούλο, άδειασε μας την γωνία.

Πάντως αναθεώρησα τελείως την άποψη που είχα για τον Ελληνικό Στρατό. Η στρατιωτική θητεία δεν είναι χάσιμο χρόνου. Τουναντίον η χρηστική της αξία είναι ανυπέρβλητη για την μετέπειτα σταδιοδρομία του καθενός. Μιλάμε για ανηλεή εκπαίδευση ενός χρόνου. Όχι στα υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα της δεκαετίας του 80’ ή στην οπλοχρησία των σαπισμένων από την σκουριά G3. Ούτε στις τακτικές μάχης που καλά-καλά ούτε οι ίδιοι οι καραβανάδες δεν ξέρουν να εφαρμόζουν. Η εκπαίδευση έχει να κάνει με τον σύγχρονο τρόπο ζωής και τις τάσεις της ελληνικής (και διεθνούς;) αγοράς. Στον στρατό απλά είσαι ο χαμηλότερος κρίκος της τροφικής αλυσίδας, δεν έχεις άποψη, εργάζεσαι διαρκώς χωρίς καμία απολαβή και επιτηρείσαι ανελλιπώς ενώ έστω και διανοηθείς να παραπονεθείς ή να μην φέρεις εις πέρας τις αρμοδιότητες σου, σου στερούν και το θεμελιώδες δικαίωμα τις αξιοπρέπειας και της ελευθερίας σου (το να βγεις έξω για έναν καφέ στα γρήγορα στο τρίωρο υπηρεσιακό σημείωμα που σου δίνει απλόχερα η διοίκηση όταν δεν έχεις σκοπιά, θαλαμοφυλίκι, κ.τ.λ. κ.τ.λ.). Αν αυτά δεν σε προετοιμάζουν για την ζούγκλα που παραμονεύει στις συνθήκες στον ιδιωτικό τομέα εργασίας, τότε τι άλλο μπορεί να σε εκπαιδεύσει;

Να μην ξεκινήσω για τις ηλίθιες, ανούσιες υπηρεσίες που εκτελείς σαν οπλίτης. 24ωρη σκοπιά στα μαγειρεία, χωρίς γεμιστήρες. Μέρα-μεσημέρι δηλαδή θα μπει ο Τούρκος να κλέψει τις πατάτες μπλουμ και κάνω περίπολα εγώ; Και άντε σου λέω εγώ, μπαίνει ο Τούρκος. Χωρίς γεμιστήρες εγώ τι θα κάνω για εκφοβισμό; Θα τον αρχίσω στις βρισίες;

Όχιιιιιι δεν το κάνεις γι’ αυτό χαζούλη, το κάνεις για να γίνει πουρές ο εγκέφαλος σου, να σου γίνει ρουτίνα η μηχανική εργασία που δεν φέρει και χώρο για πρωτοβουλίες.

Μιλάμε ότι κρύβεται από πίσω σατανικό σχέδιο, γιγαντιαίας κλίμακας. Κάτι αντίστοιχο με τα ανάποδα μηνύματα του εωσφόρου στα βινύλια. Πόπο, ανατρίχιασα τώρα…

Για την προεδρική φρουρά δεν αναφέρομαι καν, θα ήθελα δέκα Sanitarium και δεν έχω την όρεξη και το κουράγιο στην τρέχουσα φάση. Θα αρκεστώ σε αυτό:

ΑΜΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ, ΑΠΟΛΥΘΗΚΑ ΛΕΜΕ

Αρρώστιααααα

Χώρος καραντίνας για τους πληχθέντες της γρίπης των πουλερικών (ορνίθων) ...


... στον αντίποδα βρίσκονται οι ασθενεις που βρέθηκαν θετικοί στον ιο των χοίρων