Sanitarium

Το τρέχον ζήτημα

2011-12-08T11:24:00.001+02:00

Τυχαία συνάντηση:

- Επ, τι κάνεις;
- Ωπ, πως είμαστε;
- Μπράβο!

Αυλαία

153

2011-11-05T01:13:00.002+02:00

Είμαι βαθύτατα συγκινημένος. Τώρα δηλαδή που συζητάνε να γίνει πρωθυπουργός ο Βενιζέλος, είναι σαν να λέμε ότι από τον Daffy Duck θα πάμε στον Darth Vader.

Μετά την ανακοίνωση των νέων μέτρων...

2011-09-28T11:33:00.001+03:00

...ξέφρενοι πανηγυρισμοί σημειώθηκαν σε ολόκληρη την επικράτεια.

.-.

2011-08-06T20:02:00.001+03:00

Δεν ξέρω αν οι τοίχοι έχουν αυτιά, πάντως τα περισσότερα αυτιά έχουν τοίχους.

Και μην ξεχνάς...

2011-07-29T01:07:00.001+03:00

...ο επιμένων σκατά.

Μην ρωτάς τι μπορεί να κάνει ο βουλευτής σου για σένα

2011-07-05T23:02:00.001+03:00

Σκέψου τι μπορείς να του κάνεις εσυ!

Εξυπνάδες

2011-06-08T14:52:00.001+03:00

Από τα ανεξερεύνητα και αναπάντητα ερωτήματα που ταλανίζουν εσαεί το μυαλό μου, περίοπτη θέση κατέχει και το θέμα της αποσαφήνισης του ορισμού της εξυπνάδας: δεν είμαι σίγουρος αν έξυπνος είναι αυτός που έχει μεγαλύτερο εύρος αντίληψης ή εκείνος που πράττει με αλάνθαστο ένστικτο. Μετά από χρόνια βέβαια σταμάτησε να με απασχολεί τόσο, κυρίως γιατί έπαψα να με θεωρώ έξυπνο. Από ένστικτο.

Ακόμα και σαν ηλίθιος πάντως παραμένω ανήσυχος και υπερκινητικός στις σκέψεις. Λανθάνουσες ως επί το πλείστον και συνάμα ιδιαιτέρως αποκαρδιωτικές. Με μεγάλη μου λύπη διαπιστώνω ότι όσο μεγαλώνεις, τόσο πληθαίνουν και τα ερωτηματικά. Στον αντίποδα τουλάχιστον βρίσκεται το γεγονός ότι δεν σου πολυκαίγεται καρφί γι' αυτό. Εντάξει έχεις κενά, δεν είναι το φόρτε σου. Και γω στο σχολείο θυμάμαι δεν τα 'παιρνα τα Αρχαία.

Τώρα δεν παίρνω ούτε τα Νέα.

"Μόνο ο μπαμπάς και η μαμά σε νοιάζονται πραγματικά."

2011-04-18T12:05:00.001+03:00

Πόσο δίκιο είχατε τελικά...

-.-

2011-03-27T22:49:00.000+03:00

Όχι βια στα γήπεδα...

2011-02-23T15:54:00.003+02:00

Έρχεστε λιώμα στις πορείες μετά.

Ο Jeffrey πήρε το όπλο του

2011-01-08T09:09:00.003+02:00

Δεν πρόλαβε να ξεμυτίσει καλά καλά το νέο έτος και τσουπ, άρχισε την χειμερινή του περιοδεία η πρωθυπουργάρα μας. Κώλο δεν βάζει κάτω ο άνθρωπος μιλάμε, πρέπει να έχει φοβερά προβλήματα και φασαρίες στο σπίτι του το παιδί. Αλλά και αυτός δεν ξεσκάει σε κανά καφενείο ή σε κανά μπουρδέλο παρά γυρίζει κατά μήκος και πλάτος τον πλανήτη, ευαγγελίζοντας στο διάβα του ότι έχουμε γίνει Ελβετία. Αυτός δεν είναι αρχηγός κράτους, hard rock μπάντα είναι σε τουρνέ. Οι Jeffreyson Airplane.

Ο άνθρωπος μιλάμε είναι εκτός τόπου και χρόνου. Θυμήθηκε λέει τα Ελληνοτουρκικά και πετάχτηκε μέχρι την Άγκυρα να συνεπάρει με το μένος και την αποφασιστικότητα του τους σπαστικούς γείτονες. Στην ψυχολογία αυτό το ονομάζουμε μετάθεση προβλήματος. Είναι ο πνεύμονας σου μαύρος από την πίσσα και συ πας για εξέταση στον μηνίσκο που σε τραβάει ανεπαίσθητα.

Τέλος πάντων, τους την είπε πολύ ελαφρά για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο (σας παρακαλώ και εφόσον έχετε την καλοσύνη μην βουτάτε στην μπανιέρα μας), πήρε την ξεγυρισμένη, άσχετη απάντηση του από τον Ερντογάν (όχι εξοπλισμούς, όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές) και τελικά τα μάθατε; είμαστε φίλοι.

Φίλος σου είναι αυτός που δεν αισθάνεται άβολα στα διαστήματα σιωπής που μεσολαβούν ανάμεσα σας. Αλήθεια. Εμένα ο καλύτερος μου φίλος είναι ο οδοντίατρος μου.

Πάνε να θολώσουν τα νερά αγαπητέ μου Ελληνοποιέ. Ποιές παραβιάσεις στο Αιγαίο και ποιές εναέριες αναχαιτίσεις... κουραφέξαλα! Για ξεκάρφωμα γίνονται όλα αυτά. Ο εχθρός έχει ήδη διαβεί τις πύλες (του ανεξήγητου)! Τον τουρκικό ζυγό υπομένουν τα τηλεοπτικά καναλάκια μας και συ διαμαρτύρεσαι για μια-δυο χιλιάδες παραβιάσεις! Με τα φερετζέδικα σήριαλ που μας τσαμπουνάνε δια της βίας θα ξεκινήσει το νέο παιδομάζωμα με απώτερο σκοπό να σε κάνουν νεογενίτσαρο (έχεις μείνει πολύ καιρό στην παρωχημένη βερσιόν και θέλουν να σε περάσουν ένα update)! Ο Ονούρ και η Σεχραζάτ που χαζεύεις και σου τρέχουν τα σάλια από την αγαμία και την εγκεφαλική παράλυση, δεν είναι στην πραγματικότητα πρωταγωνιστές γυφτολαικής σειράς αλλά πρωτοστάτες ανθέλληνες που εξυμνούν το θηρίο και σε θέλουν υπόδουλο και μαλακοκάβλι για να σπείρουν την Τουρκιά μέσα σου! Το Χίλιες και μια Νύστες είναι το υποχθόνιο μέσο που χρησιμοποιούν για να ναρκώνουν την φιλοπατρία που σε χαρακτηρίζει σαν γνήσιος απόγονος του Μέγα Αλεξάνδρου! Και το χειρότερο είναι ότι τα γαμψά νύχια του εχθρού βρίσκονται ήδη στην Παιανία...

Τέτοιες αποκαλύψεις δεν θα βρεις πουθενά αλλού, ούτε σε τρωκτικά ούτε σε τρομακτικά ούτε και σε άλλα παρεμφερή ζωύφια.

Και τώρααααααααααα (drumroll) η θλιβερή διαπίστωση του ποστ: ο Jeffrey κάνει τουρισμό ανά τον κόσμο και συ καλά-καλά δεν μπορείς να πας στην Ομόνοια με τα έργα του ΗΣΑΠ και τις κωλοαπεργείες.

Τελικά μαζί τα φάγαμε (τα χρόνια μας).

11

2010-12-27T22:06:00.001+02:00

Μπορεί η τιμή της βενζίνης να εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα ύψη (εν αντίθεση με την λίμπιντο σου αγαπητέ οδηγέ) αλλά το ευτυχές γεγονός είναι ότι το 2010, η χρονιά που είδες τα όνειρα σου και τις ελπίδες σου να κατακρημνίζονται, ρίχνει αυλαία. Η όλη κατάσταση μου φέρνει τηλεοπτικές αναμνήσεις Fear Factor (το θυμάστε αυτό;) : το σκηνικό όπου ο παίκτης έχει καταβροχθίσει την πρώτη σιχαμερή ζωντανή σκουληκαντέρα και κοιτάει με άλλο μάτι πια το γεμάτο καλάθι του.
Υπομονή καλέ μου ευυπόληπτε πολίτη, κατέβασε αμάσητα αυτά που σου προσφέρουν και μην πολυμιλάς γιατί έχει και σκατά βοδιού ο μπουφές. Σκέψου ότι τρως gourmet του Σκαρμούτσου.

Καλή χρονιά, καλή χρονιά, καλή χρονιά, καλή χρονιά (το γράφω πολλές φορές μπας και το πιστέψω).

Χρόνια δύσκολα

2010-12-17T21:39:00.000+02:00

Αν αξιωθώ και κάνω κάποια στιγμή παιδί θα το επιπλήττω όταν είναι αχάριστο. Θα του σερβίρω το «κακομαθημένος είσαι σαν τον πατέρα μου». Tο οποίο θα το συνδυάζω μαζί με την διαχρονική ατάκα που γαλούχησε γενιές και γενιές Ελλήνων «στα χρόνια μου εμείς περάσαμε δύσκολα, δεν είχαμε τέτοια πράγματα».
Το παν είναι να βάζεις σωστές βάσεις…

Αφιερωμένο

2010-11-29T18:08:00.001+02:00

Cigarette Butt

2010-11-15T22:04:00.000+02:00

Η ψυχή είναι ένα αχαρτογράφητο τασάκι. Θα στάξουν την στάχτη τους πάνω της, θα ακουμπήσουν το τσιγάρο στις εγκοπές της για να σιγοκαίει και τελικά θα στριφογυρίσουν με μανία την γόπα στην ακριά της με την καύτρα να τσουρουφλίζει την μαλακή της κοιλότητα. Που και που κάποιος χριστιανός θα βρεθεί να αδειάσει το ρημαδό-τασάκι, να ξεπλύνει τον σκασμένο του πάτο και να φρεσκάρει την άθλια και αντιαισθητική του εμφάνιση.

Το τασάκι όμως παραμένει τασάκι όπως και να χει. Και η δυστυχία είναι όπως και η ακαθαρσία: όσο συχνά και να πλένεσαι μετά από λίγο είσαι πάλι βρώμικος.

.

2010-11-01T19:20:00.000+02:00

Σαπίσαμε

2010-10-19T01:47:00.002+03:00

Η βροχή στην πόλη είναι για τους ταξιτζήδες η απόδειξη ότι υπάρχει Θεός.

I hate interviews

2010-09-20T19:39:00.003+03:00

Με την έννοια του χρόνου είμαι λίγο παραπάνω αγχώδης από τον μέσο άνθρωπο· συνάμα αντιμετωπίζω δυσκολίες στο να υπολογίζω αποστάσεις. Το αποτέλεσμα είναι να φθάνω πρώτος στα ραντεβού μου και τις περισσότερες φορές αρκετή ώρα πιο πριν. Αν μάλιστα η μετακίνησή μου περιλαμβάνει και συγκοινωνίες θα ξεκινήσω δέκα λεπτά πιο νωρίς σκεπτόμενος τυχόν καθυστέρηση - 9 στις 10 τα πάντα θα πάνε ρολόι και θα φτάσω στον προορισμό μου κανά μισάωρο πριν (περιέργως πως σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση το τρένο κάνει δεκάλεπτες στάσεις στους σταθμούς, το μετρό έχει στάση εργασίας και τα λεωφορεία πήζουν στην κίνηση).

Το γεγονός είναι άκρως εκνευριστικό και η ασυνέπεια των περισσοτέρων φίλων και γνωστών μου στις συναντήσεις μας, δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Αλλά σε αυτό θα επεκταθώ ίσως κάποια άλλη στιγμή.

Κατεβαίνω λοιπόν στάση Πανόρμου μισή ώρα νωρίτερα. Έχω κανονίσει συνέντευξη για δουλεία σε μια ασφαλιστική εταιρία. Το κτήριο είναι επί της Κηφισίας, βρίσκω ένα πεζουλάκι με θέα στην λεωφόρο και περιμένω να περάσει η ώρα. Δίπλα κάνουν διάλειμμα και τσιγάρο εργαζόμενοι από τα διπλανά γραφεία. Το επόμενο εικοσάλεπτο περνάει με μένα να παρατηρώ την κίνηση και να απογοητεύω οικτρά δυό-τρείς περαστικούς που θελαν να μάθουν που βρίσκεται ο ΟΤΕ, η εφορία και ο Αϊ-τάδε.

Με τα πολλά φτάνει η ώρα. Μπαίνω στο κτήριο μαζί με έναν κουστουμάτο, συνομήλικος μου δείχνει, παίρνω ασανσέρ - πάει με τις σκάλες. Ανοίγω την πόρτα του ασανσέρ και τον πετυχαίνω στον ίδιο όροφο να χτυπάει το κουδούνι, θα δουλεύει εδώ σκέφτομαι, μπαίνουμε και οι δύο μαζί μέσα, η κοπέλα της γραμματείας δεν φαίνεται να τον γνωρίζει, και ναι όντως δεν τον γνωρίζει, του ρίχνει μια εξονυχιστική ματία παρακαλώ τι θα θέλατε λέει αυτή έχω έρθει για συνέντευξη λέει αυτός, γυρνά μετά προς εμένα και εσείς για την συνέντευξη είστε; κάνω ένα νεύμα του τύπου "ναι και εγώ", που παράλληλα θα μπορούσε να ερμηνευτεί και σαν "Τη γαμίσαμε".

Σε αυτό το σημείο καλό θα ήταν να επισημάνω ότι στην συνέντευξη πήγα αξύριστος, με ένα μαύρο τζιν και ένα μονόχρωμο t-shirt. Κοινός δείχνω σαν λέτσος το λιγότερο δίπλα στον προαναφερόμενο αντίζηλο.

- Θα σας δεχθούν σε λίγο, καθίστε να περιμένετε.

Ο τυπάς βγάζει το κουστούμι, το διπλώνει προσεχτικά στα δύο, κάθεται και το εναποθέτει στο πόδια του με κινήσεις που αρμόζουν σε πρόεδρο ΠΑΕ το λιγότερο. Ατσαλάκωτος. Τέλος βγάζει από τον χαρτοφύλακα του ένα filer με πιστοποιητικά από Οξφόρδη, Χάρβαρντ και δεν ξέρω γω από που στο διάολο αλλού. Κάτι χαζεύει, κάτι μουτζουρώνει, γυρνά προς το μέρος μου και ρωτάει:

- Και συ στις δώδεκα έχεις ραντεβού;
- Ναι.

Κοιτάω χάμω από την βαρεμάρα και παρατηρώ ότι στον τζιν έχει μαζέψει τρίχες από το βρωμόγατο μου. Και περιμένω. Να αποτύχω οικτρά.

Τι έγινε ρε παιδιά;

2010-09-06T18:39:00.002+03:00

Δηλαδή πείτε μου πως γίνεται εν έτη 2010 να ήρθε πάλι στην μόδα ο Χαριτοδιπλωμένος από το πουθενά και πετυχαίνω κάθε μέρα στο ράδιο αυτό:

Στην ουσία ο Χαριτοδιπλωμένος έγραψε ένα disco κομματάκι που έκανε κάποια επιτυχία και έξω τo ηρωικό 1984, πράγμα λογικό αφού είναι μια ολοφάνερη αντιγραφή του Big in Japan. 80ίλα full και τα σχετικά αλλά που τον ξεθάψατε τον Χαριτοδιπλωμένο πείτε μου πραγματικά; Μετά από 26 χρόνια δηλαδή σας κάβλωσε να το παίζετε στους γαμόσταθμούς σας; Μήπως ετοιμάζει το μεγάλο comeback ο Χαριτό; Ποίος δάκτυλος του διαόλου κρύβεται πίσω απ'την συνωμοσία ετούτη;

Γενιά του χάους

2010-09-05T18:25:00.001+03:00

Άντε πάρτε και ένα τραγουδάκι μπας και ξυπνήσουμε ολικώς

ΔΕΘέλω άλλες πίπες...

2010-09-05T17:50:00.003+03:00

...να ακούω (νόμιζες ότι ήταν σεξουαλικό καπρίτσιο έ; στην έφερα). Δεν θέλω να μου λες "δεν θα χαθούμε μωρέ" και "θα σε πάρω τηλέφωνο εγώ" ενώ δεν το πιστεύεις. Δεν θέλω να μου λες ότι λεφτά υπάρχουν. Δεν θέλω να διαβάζω τα ίδια κωλονέα στην εφημερίδα κάθε γαμημένη Κυριακή. Ούτε τις προκατασκευασμένες στατιστικές του Αλμούνια και του κάθε εθνοφρουρού.
Δεν με νοιάζει ο ανασχηματισμός, η υποψηφιότητα του Μαντούβαλου και το βόλεμα του παιδοβούβαλου. Δεν θέλω να ακούσω τις αντιπροτάσεις και τις σι χαμένες κατηγορίες. Δεν θέλω να βλέπω να κοροϊδεύουν τους Χιλιανούς ανθρακωρύχους και τους Πακιστανούς άστεγους και να μην κάνω τίποτα. Δεν μπορώ να ανάγω την απαγόρευση του καπνίσματος σαν εθνικό θέμα μείζονος σημασίας. Δεν θέλω να θυμάμαι ότι μου παν σ'αγαπώ και πλέον δεν θέλουν να με ξέρουν. Γενικά μπούχτισα όπως μπουχτίζω και κάθε Σεπτέμβριο: όταν ήμουν πιτσιρικάς αποκαρδιωνόμουν με την επιστροφή στο σχολείο, μετέπειτα ξενέρωνα με την επιστροφή σε κάθε είδους νόρμας. Πέρυσι μου ζήταγαν να βαράω προσοχές σε καραβανάδες, φέτος βαράω στο σύστημα. Que Sera, Sera.

Σκέψου πόσο δυνατό είναι το φαρμάκι που μας ποτίζουν που φεύγεις για διακοπές και αισθάνεσαι άβολα που αφήνεις έστω και για λίγο τα συνηθισμένα. Σου φαίνεται παράξενο να ζεις και να αναπνέεις ελεύθερα χωρίς αντιδιαστολές και έγνοιες. Και πάνω που συνηθίζεις πρέπει να επιστρέψεις πίσω στα ίδια. Άτιμο πράγμα ο Σεπτέμβριος σου λέω.

Υ.Γ: Όποιος πετάει χάμω τα τσιγάρα του (και ειδικώς στις παραλίες) είναι ΧΟΝΤΡΟΜΑΛΑΚΑΣ. Και βρομιάρης Αφιερωμένο. Φχαριστώ.

Brb

2010-08-27T20:09:00.001+03:00

Φιλιά

2010-07-14T20:39:00.004+03:00

Λένε ότι θυμάσαι για πάντα το πρώτο σου φιλί. Τρίχες. Εγώ θυμάμαι κάθε ένα που αντάλλαξα μέχρι τώρα. Αγχωμένα, παθιασμένα, υγρά, στοργικά, άβολα και ένοχα, ξημερώματα, σε αποβάθρες του ΗΣΑΠ, σε πλατείες και σε κακόγουστα club. Δεν είναι δα και τόσα πολλά.

Ναι, θυμάμαι και το πρώτο μου φιλί. Θα προτιμούσα όμως να το είχα ξεχάσει για τα καλά.

Ήταν καλοκαίρι, πάνω κάτω ίδια περιοδο με τώρα και μόλις είχα κατεβάσει δύο πιτόγυρα με τζατζίκι έχοντας σαν σκοπό να αποτρέψω αυτό ακριβώς: το πρώτο μου φιλί. Ήταν μια παρεξηγημένη κατάσταση. Ενδιαφερόταν για μένα και εγώ δεν ήθελα να κάνω τίποτε μαζί της. Αλλά άφηνα να διαφανεί ότι ίσως και να γούσταρα. Η καρδία μου εκείνες τις μέρες ανήκε αλλού... Νεανικές επιπολαιότητες

Όταν η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο, την απωθούσα με κάθε πιθανό τρόπο: αδιαφορία, της μιλούσα απότομα και έτρωγα τζατζίκι (βλ. παραπάνω τα σουβλάκια). Μέχρι που σε μια βόλτα που κάναμε μαζί με ένα φιλικό μας ζευγάρι (μέγα σφάλμα) μου ξεφούρνισε την κεραμίδα:

" Σε παρακαλώ φίλα με. Έστω για μια φορά. Για απόψε."

Από οίκτο (όχι μόνο προς αυτήν όπως κατάλαβα μετέπειτα) ανταποκρίθηκα
Και έτσι το πρώτο φιλί και τον δύο μας ήταν ένα αμάγαλμα απέχθειας και σκόρδου. Σκέτο λάθος. Θεωρώ περιττό να αναφέρω ότι έκτοτε η σχέση μας έπεσε σε κατρακύλα μέχρι που τελικώς σταματήσαμε να μιλάμε.

Το περιστατικό δεν το αναφέρω για να το γελοιοποιήσω, ούτε για να κοροϊδέψω την κοπέλα. Το κάνω για να ξορκίσω το κακό και για να ζητήσω έστω και ετεροχρονισμένα μια συγνώμη, αφού το μόνο γελοίο στην υπόθεση ήταν οι χοντροκομμένοι τρόποι μου. Αλλά αν το διαβάζεις αυτό, τουλάχιστον να ξέρεις ότι δεν είχα δόλο. Απλά ήμουν ηλίθιος.

Και το τελευταίο μου φιλί πάντως που αντάλλαξα δεν ήταν πάλι ιδιαίτερα ευχάριστο, αφού ήταν αποχαιρετιστήριο. Επώδυνο θα το χαρακτήριζα. Αλλά συμβαίνουν και αυτά.

Άλλωστε έχω σαν κανόνα να δίνω κάτι από μένα στα φιλιά μου. Μετά από ένα φιλί, δεν είμαι ποτέ ολόκληρος χωρίς αυτό.

Τεχνοκράτης

2010-06-20T11:59:00.005+03:00

Το παρόν post γράφεται χωρίς φόβο και πάθος με τις πιο σύγχρονες τεχνολογικές τάσεις. Πληκτρολογείται από ένα φανταστρουμφικό αι ποντ (3ης γενιάς παρακαλώ!)με τον υποφαινόμενο να απολαμβάνει την άνεση του ημίδιπλου κρεβατιού του. Τι και αν ο υπολογιστής βρίσκεται στο μισό μέτρο; Και τι πειράζει δηλαδή που θα κάνω υπερδιπλάσια ώρα για να γράψω; Μπρος στην καινοτομία και στην τεχνολογική ανάπτυξη δεν κωλώνουμε φίλε αναγνώστη. Και άσε που κάπως πρέπει να να αξιοποιήσω αυτό το σκατόπραμα που πήγα και αγόρασα με ένα κάρο λεφτά. Ξέρω. Μαλάκας.

Δε γαμιέται... το γυρνάω στο PC...

Ο χώρος διατίθεται για χρήση επαγγελματικών συνεστιάσεων και κοσμικών gala.

Οδεύουμε με ταχύ βήμα προς το τέλος του Ιούνη και προς το τέλος γενικώς: Το ξεμπουρδέλεμα δεν έχει αφήσει πτυχή για πτυχή της ελληνικής καθημερινότητας Το καλό πάντως με αυτή την χώρα είναι ότι όταν γίνεται κάτι πραγματικά αποτρόπαιο και θρασύ, ακολουθεί σε μηδενικό χρόνο η αποκάλυψη μιας αντίστοιχης πράξης που είχε λάβει μέρος στο παρελθόν οπότε μετριάζεται κάπως το χτύπημα. Π.χ οι υποθέσεις του Γρηγορόπουλου και πριν από 25 χρόνια του Καλτεζά ή το γαμήλιο πάρτι της Μαρίεττας με τις συνοδούς πολυτελείας (ε όχι δεν θα τις πω πουτάνες τις κοπέλες) και την επίδειξη του Ασλάνη στον πρωινό καφέ της Μενεγάκη πάνω στο Αβέρωφ. Γενικά με όποιο σκάνδαλο και να καταπιαστείς, οι πιθανότητες λένε ότι με μικρές παραλλαγές, έχει ξανασυμβεί. Είμαστε ένας λαός που μαθαίνει από τα λάθη του. ΔΕΝ.
Αυτήν την Χρουσαλά πάντως την βλέπω και μου γυρνάνε τα άντερα. Όταν είχε πρωτοσκάσει με τον Αρναούτογλου είχα πάθει πατατράκ μαζί της. Εντυπωσιακή, σιωπηλή, έτρωγε τις τούρτες τις στα μούτρα. γενικά όλα μια χαρά. Όταν ξαμολήθηκε στην τηλεοπτική χαβούζα και στις εκπομπές πεζοδρομίου, ούτε να μου σηκωθεί λέμε. Το ξέρω, τώρα τα διαβάζεις και έχεις καταστεναχωρηθεί Μαριέττα μου αλλά έτσι είναι. Σε πήρε ο κατήφορος και σε έφαγαν τα λούσα.

Έλεγα να γράψω και άλλα: για Άκη, Κιλτίδη, Λιάπη, Κωστάκη και τα άλλα παιδιά, για τις ομάδες ΔΙΑΣ, για την εθνική στο μουντιάλ και τον Ρεχάγκελ, για τις βουβουζέλες, το ipod που πήρα, για την ανεργεία που βαράει κόκκινο...
Αλλά μετά πέρασα από εδώ και ήταν από τα πιο θλιβερά πράγματα που έχω αντικρύσει στην ζωή μου...

Και έτσι έχασα κάθε διάθεση να ασχοληθώ άλλο...

H.B

2010-05-23T18:24:00.004+03:00

Στον πέμπτο μπήκες bloggaκι μου. Να σε χαίρομαι.

Σύνοψις

2010-05-09T01:19:00.001+03:00

Δεν έχω άλλο υπομονή για λέξεις...
Αλλά πάλι θα γυρίσω σε αυτές. Όχι ακόμα όμως.

Sick

2010-04-25T21:15:00.002+03:00

"Ρε συ, ξέρεις γιατί δεν κερδίζω εγώ το ΛΟΤΤΟ; Γιατί θα έφτιαχνα όλα τα φιλαράκια μου εγώ!"

Ήταν μια άκυρη δήλωση. Συνάμα όμως απόλυτα ειλικρινήςֹ τόσο που με ταρακούνησε.
Δάκρυα ανάβλυζαν τα μάτια του αρκετή ώρα. Ήμασταν στο σημείο που την ανείπωτη χαρά την διαδέχεται η χαρμολύπη και το παράπονο. Που πνίγεσαι στην κουταλιά. Στην φάση που το αλκοόλ ανακτά τον έλεγχο των συναισθημάτων και γίνεσαι ευάλωτος.

Γιαυτό δεν γουστάρω το ξύδι. Έχει απρόβλεπτες ψυχολογικές μεταπτώσεις και κάνει το στομάχι μου να βαράει τύμπανα. Και έτσι και πάλι σήμερα δεν το έτσουξα γιατί προτιμώ να μου λείπουν αυτές οι μαλακίες. Και να μαι τώρα με τρία φιλαράκια, οι δύο να κλαίνε με λυγμούς ανεξέλεγκτα χωρίς προφανή αίτια και την τρίτη να έχει μάτια υγρά. Κάτω και οι τρεις τους από τα μεγεθυμένα καθημερινά τους προβλήματα. Δεν αντέχω να είμαι έτσι εγώ και έτσι απέχω. Ένας αποστασιοποιημένος, φαινομενικά αναίσθητος μαλάκας.

...Ρε συ, ξέρεις γιατί δεν κερδίζω εγώ το ΛΟΤΤΟ; Γιατί θα έφτιαχνα όλα τα φιλαράκια μου εγώ!

Τον χαϊδεύω με αγάπη στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Δεν βρίσκω λόγια που να ελαφρύνουν το βάσανό του τώρα. Μερικές φορές τα λόγια απλά το κάνουν πιο δύσκολο. Να σαι καλά man. Δεν χρειάζεται να φτιάξεις εμένα, η κουβέντα σου με ελάφρυνε ήδη αρκετά.

Eidolon

2010-04-18T22:01:00.003+03:00

Το πρόσωπο είναι ο καθρέφτης της ψυχής του ανθρώπου. Υπάρχουν και καθρέφτες όμως που αντικατοπτρίζουν θολά τα είδωλα.

...ή και παραμορφωμένα όπως με συμπλήρωσε κάποιος.

Εοσφορικά σημεία

2010-04-04T01:03:00.003+03:00

Οι εποχές δεν ξεχωρίζουν από τις κλιματολογικές αλλαγές αλλά από τις τηλεοπτικές προβολές. Το πάσχα θα δείς τον Τζεφιρέλι σου, καλοκαίρι θα σε βρει με το χιλιοπαιγμένο ρετιρέ στο Mega, φθινόπωρο μυρίζει με το που σκάσουν μυτη τα σποτ για τα υπεργαματά, ευρωπαϊκα γυφτολαϊκά σήριαλ ενώ τα χριστούγεννα δεν έχουν νόημα χωρίς Τσέβις Τσέις (μου διαφεύγει ο τίτλος της ταινίας - αυτή που στολίζει το σπίτι του με 100.000 λαμπάκια ντε).

Ξυπνήστε με όταν είναι να πεθάνω ε.

Illusions

2010-03-21T02:24:00.002+02:00

Το κακό με τις παραισθήσεις είναι ότι άπαξ και τις αντιληφθείς, δεν μπορείς να πείσεις πάλι τον εαυτό σου ότι είναι αληθινές...

Δώσεεεεεεεεε

2010-03-16T23:17:00.002+02:00

Λες τελικά;

Είναι πολλά τα λεφτά (που φάγαμε) Άρη...

2010-03-08T22:05:00.003+02:00

Jeffrey is on world tour και οι υπόλοιποι παρακολουθούμε από τον καναπέ το πέπλο φιλελληνισμού που σκεπάζει στο διάβα του ο mr. Papandreou. Κολητούς όπως φαίνεται ψάχνει ο Γιωργάκης πάντως και όχι τσέπη. Αφού το είπε ξεκάθαρα ρε παιδιά, η χώρα έχει καλύψει τις ανάγκες τις μέχρι μέσα Μαρτίου. Νοίωστε την ζεστασιά της οικονομικής ασφάλειας λέμε. Όλα ρολόι.

Πέρασε και η εβδομάδα εθνικής προσβολής με τα κωλοδάχτυλα του Focus. Μπουχτίσαμε να ακούμε τους λαϊκισμούς του κάθε πικραμένου, ο οποίος σήκωσε λάβαρα και καρυοφύλλια και θυμήθηκε τις αποζημιώσεις που μας χρωστάνε από την κατοχή. Αποζημιώσεις που ουδείς κερατάς θυμήθηκε να διεκδικήσει 60 χρόνια τώρα, προς τιμήν της "κάνω την πάπια" στάσης που κρατά διεθνώς η χώρα απ'την μεταπολίτευση και έπειτα.

Μήπως (λέω μήπως) σωστά μας προσάπτουν τον τίτλο του αδιόρθωτου μαλάκα στην Ευρώπη; Και αυτοί που κάνουν λόγο για υπέρμετρη ασέβεια στην παραποίηση της Αφροδίτης της Μήλου ας κάνουν μια σύγκριση του γεγονότος με τα χημικά που έριξαν στον Γλέζο και τα επεισόδια ΠΑΝΩ στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και μετά ελάτε και πείτε μου ποίος σέβεται περισσότερο και τι.

Όσο για τις προτάσεις του απλού Γερμανικού λαουτζίκου να πουλήσουμε την Ακρόπολη και τα ακριτικά νησιά για να ξεχρεώσουμε, έχω να πω ότι τρέμω στην ιδέα. Τρέμω γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν άπειροι αποστάτες και προδότες σε αυτήν την χώρα που θα το βρουν φανταστική ιδέα.

Τουτέστιν, για να μάθουμε και κάτι: παραφράζοντας το απόσπασμα της ΓΕΝΕΣΙΣ, ο λαός έπλασε κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση τους εκπροσώπους του. Χωρίς σοφία όμως.

Όπως και νάχει, εισήλθαμε σε χαλεπούς καιρούς. Ακόμα και όσες αγόραζαν σαμπάνιες, δεν θα τις χαραμίζουν πλέον στο μουνί τους.

Με φρίκη πάντως διαπιστώνω την τροπή που έχει πάρει το sanitarium. Ξεκίνησε με σκοπό να βγάζω κάποια σώψυχα, να ξεθυμάνω κάποια αισθήματα με λέξεις και κατέληξε εκπομπή του Πρετεντέρη (μεγάλη προσωπικότητα). Έπεσε και θύμα των μοχθηρών κουμμουνιστών και της βιομηχανίας επιμύκυνσης πούτσων... (βλ. spam comments)

oh hell...

Πολύ reunion ρε παιδάκι μου

2010-03-04T11:45:00.003+02:00

Δεν μπορώ να ερμηνεύσω γιατί συμβαίνει αλλά τον τελευταίο μήνα σαν πολλοί να επανεφανίστηκαν στην ζωή μου. Παλίοι φίλοι και συμμαθητές, συμφοιτητές, ξεχασμένα φαντάσματα και άνθρωποι που είχα διαγράψει από την μνήμη μου απο καιρό.
Έρχονται δύσκολοι καιροί και μάλλον πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι σαν γροθιά, δεν εξηγείται αλλιώς η τάση προς τις παρελθοντικές σχέσεις...

So.. much... rage

2010-02-06T01:03:00.000+02:00

Αισθάνομαι τόσο γέρος...

Αφού σκέφτομαι να πλασάρω τον ιδρώτα μου σαν κρέμα γήρανσης Σε μικρά βαζάκια της ROC.

GYRANDEX: Για όλους όσους αισθάνονται ότι αξίζουν πολλά ενώ στην πραγματικότητα είναι σκατοσακούλες.

Αγοράστε τώρα.

Θυμάσαι;

2009-12-09T10:54:00.000+02:00

guess not.

Χριστουγεννιάτικο

2009-12-07T14:36:00.002+02:00

Πάρτε και ένα βιντεάκι να μπείτε στο κλίμα

Όταν βρέχει...

2009-12-06T23:08:00.002+02:00

...δεν γίνονται επαναστάσεις.

Βέβαια όπως όλα τα πράγματα σε αυτήν την χώρα έτσι και η επανάσταση έχει διαστρεβλωμένη έννοια. Είναι συνώνυμη με το ριφιφί.

Το λάδι στην φωτιά έπεφτε άφθονο τις προηγούμενες μέρες. Ο Τσίπρας ευθαρσώς δήλωσε ότι δεν μετανιώνει για τα περσινά «Δεκεμβριανά», τα media συνεχίζουν να κανιβαλίζουν την μνήμη του Αλέξη με δακρύβρεχτα επετειακά αφιερώματα και ο υπουργός δικαιοσύνης προχώρησε σε επίδειξη ισχύος ώστε να αποτρέψει το περσινό μπάχαλο. Με άλλα λόγια οι σύγχρονοι καταπατητές της δημοκρατίας προσπαθούν να αποτρέψουν τους αντιεξουσίαστες στο να την καταλύσουν. Πόσο ειρωνικό ακούγεται αυτό; Πόσο οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα;

Το ριφιφί ευτυχώς δεν συνέβη αν εξαιρέσουμε κάποια μικρής έκτασης επεισόδια από τους γνωστούς-άγνωστους που αφορμή ζητούν με κάθε ευκαιρία και τις 177 (μέχρι τώρα) προσαγωγές σε Αθήνα. Και φυσικά μέσα σε έναν χρόνο δεν άλλαξε τίποτε στις παγιωμένες τακτικές της Ελληνικής Αστυνομίας, πόσο μάλλον στην δυσβάσταχτη Ελληνική πραγματικότητα. Η οργή έδωσε για άλλη μια φορά την θέση της στην συναίνεση.

Πριν από 24 χρόνια άλλη μια σφαίρα έκοψε το νήμα της ζωής του συνομήλικου με τον Αλέξη, Μηχάλη Καλτέζα. Ακολούθησε μια σειρά επεισοδίων βίας από τον δικαίως οργισμένο ελληνικό λαό μέχρι που η υπόθεση κλείστηκε στο χρονοντούλαπο.

Οπότε με μαθηματική ακρίβεια το περιστατικό του Γρηγορόπουλου οδηγείται και αυτό στην ογκώδη μαύρη παρακαταθήκη της Ελλάδας. Δεν θα παραμείνει τίποτε παραπάνω από μια θολή, δυσάρεστη ανάμνηση για τον κόσμο που θα την ανασκαλίζει μόνο σε κάθε μελλοντική περίπτωση κρατικής βίας. Ένας επαναστατικός παιάνας για την γενιά καρμπόν που ταξιδεύει στο βάθος των αιώνων, αυτή των δήθεν αντιεξουσιαστών και των αιώνια ρομαντικών δημοκρατών. Μια μορφής εξιλέωση και ένα μίνι δείγμα θάρρους από μια ομάδα ανθρώπων που κατά τα άλλα έχει μάθει τόσο επιτυχημένα να το βουλώνει και να ρουφάει το αυγό της.

Όπως και νά χει εγώ αρνούμαι να αγιοποιήσω ή να κάνω σημαία μου ένα αμούστακο παιδί που δεν πρόλαβε να διαμορφώσει ορθή άποψη για την κοινωνία που έζησε. Αν μη τι άλλο γιατί το θεωρώ το λιγότερο ανήθικο. Και για τον ίδιο αλλά και για την οικογένεια του.

Καλό βράδυ.

Απορία

2009-12-01T22:58:00.002+02:00

Αφού έχουμε τόσο πλούσιο λεξιλόγιο γιατί έχουμε τόσο μεγάλο πρόβλημα στο να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους;

Πληρότης...

2009-11-19T20:45:00.002+02:00

Κάθε blog που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει τουλάχιστον μια φωτογραφία από το κατοικίδιο του κατόχου του. Έλα που δεν είχα! Όχι πια! Καταλαβαίνετε ότι δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι οπότε και προμηθεύτηκα ένα για τις ανάγκες του site.

Τhere. Done. Και το όνομα αυτού Peppito (ξέρω... δεν ήταν δική μου ιδέα όμως).

*No animals were harmed for the requirements of this post.

.

2009-11-14T22:48:00.000+02:00

Μετά χαράς μου έχω την τιμή να σας ανακοινώσω ότι από την προηγούμενη Τρίτη επέστρεψα για τα καλά στα εγκόσμια αφού και επίσημα πλέον θεωρούμαι πολίτης. Σιγά τα αυγά! Η θητεία στην τελική είναι η αλόγιστη σπατάλη οικονομικών και ψυχικών αποθεμάτων, ορισμός που ταιριάζει γάντι και στην περιγραφή της καθημερινότητας. Οπότε τι είχαμε, τι χάσαμε. Και βέβαια, όσο βίαια σε μπουζουριάζουνε πίσω από την πύλη και σε αναγκάζουν να αλλάξεις συνήθειες, τρόπους και χαρακτήρα, άλλο τόσο βάναυσα σε ξερνάνε από τον κόλπο της μητέρας πατρίδας όταν φτάσεις στο τέλος της θητείας σου. Ούτε ένα ευχαριστώ ή μια χειραψία, να σου φανερώσουν βρε αδερφέ τουλάχιστον ένα χρήσιμο συμπέρασμα που προκύπτει από όλο αυτό το πανηγύρι αφού το μυαλό σου δεν πρόκειται να ανακαλύψει κανένα. Εις μάτην. Παρ’ την ταυτότητα σου και τον πούλο, άδειασε μας την γωνία.

Πάντως αναθεώρησα τελείως την άποψη που είχα για τον Ελληνικό Στρατό. Η στρατιωτική θητεία δεν είναι χάσιμο χρόνου. Τουναντίον η χρηστική της αξία είναι ανυπέρβλητη για την μετέπειτα σταδιοδρομία του καθενός. Μιλάμε για ανηλεή εκπαίδευση ενός χρόνου. Όχι στα υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα της δεκαετίας του 80’ ή στην οπλοχρησία των σαπισμένων από την σκουριά G3. Ούτε στις τακτικές μάχης που καλά-καλά ούτε οι ίδιοι οι καραβανάδες δεν ξέρουν να εφαρμόζουν. Η εκπαίδευση έχει να κάνει με τον σύγχρονο τρόπο ζωής και τις τάσεις της ελληνικής (και διεθνούς;) αγοράς. Στον στρατό απλά είσαι ο χαμηλότερος κρίκος της τροφικής αλυσίδας, δεν έχεις άποψη, εργάζεσαι διαρκώς χωρίς καμία απολαβή και επιτηρείσαι ανελλιπώς ενώ έστω και διανοηθείς να παραπονεθείς ή να μην φέρεις εις πέρας τις αρμοδιότητες σου, σου στερούν και το θεμελιώδες δικαίωμα τις αξιοπρέπειας και της ελευθερίας σου (το να βγεις έξω για έναν καφέ στα γρήγορα στο τρίωρο υπηρεσιακό σημείωμα που σου δίνει απλόχερα η διοίκηση όταν δεν έχεις σκοπιά, θαλαμοφυλίκι, κ.τ.λ. κ.τ.λ.). Αν αυτά δεν σε προετοιμάζουν για την ζούγκλα που παραμονεύει στις συνθήκες στον ιδιωτικό τομέα εργασίας, τότε τι άλλο μπορεί να σε εκπαιδεύσει;

Να μην ξεκινήσω για τις ηλίθιες, ανούσιες υπηρεσίες που εκτελείς σαν οπλίτης. 24ωρη σκοπιά στα μαγειρεία, χωρίς γεμιστήρες. Μέρα-μεσημέρι δηλαδή θα μπει ο Τούρκος να κλέψει τις πατάτες μπλουμ και κάνω περίπολα εγώ; Και άντε σου λέω εγώ, μπαίνει ο Τούρκος. Χωρίς γεμιστήρες εγώ τι θα κάνω για εκφοβισμό; Θα τον αρχίσω στις βρισίες;

Όχιιιιιι δεν το κάνεις γι’ αυτό χαζούλη, το κάνεις για να γίνει πουρές ο εγκέφαλος σου, να σου γίνει ρουτίνα η μηχανική εργασία που δεν φέρει και χώρο για πρωτοβουλίες.

Μιλάμε ότι κρύβεται από πίσω σατανικό σχέδιο, γιγαντιαίας κλίμακας. Κάτι αντίστοιχο με τα ανάποδα μηνύματα του εωσφόρου στα βινύλια. Πόπο, ανατρίχιασα τώρα…

Για την προεδρική φρουρά δεν αναφέρομαι καν, θα ήθελα δέκα Sanitarium και δεν έχω την όρεξη και το κουράγιο στην τρέχουσα φάση. Θα αρκεστώ σε αυτό:

ΑΜΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ, ΑΠΟΛΥΘΗΚΑ ΛΕΜΕ

Αρρώστιααααα

2009-10-04T18:42:00.003+03:00

Χώρος καραντίνας για τους πληχθέντες της γρίπης των πουλερικών (ορνίθων) ...

... στον αντίποδα βρίσκονται οι ασθενεις που βρέθηκαν θετικοί στον ιο των χοίρων

Φιλοτιμο

2009-09-23T20:33:00.002+03:00

Το φιλότιμο δεν μεταφράζεται σε καμία γλώσσα και διάλεκτο παγκοσμίως και ο λόγος είναι ότι μόνο στην Ελλάδα πάσχουμε τόσο φριχτά από την έλλειψη του. Η έννοια της ανθρωπιάς, οικουμενικά επαρκεί και συνοψίζει επακριβώς το σύνολο του "ορθού" και καλοσυνάτου χαρακτήρα. Ενίοτε και του μαλάκα.

Τελειώνω ρε κουφάλες που θα μου πάτε...

Banana

2009-07-17T19:26:00.000+03:00

Same old shit

2009-06-02T18:34:00.004+03:00

Γιατί παίζει προειδοποιητικό σήμα πριν από την προβολή των πολιτικών διαφημίσεων; Για να απομακρύνουμε τα παιδιά από την τηλεόραση; Ακολουθούν εικόνες σοκαριστικής ανειλικρίνειας και ξεδιάντροπου θράσους, παρακαλούμε απομακρύνετε το βλαστάρι σας από τον τηλεοπτικό σας δέκτη.

Χρόνια πολλά μωρό μου….

2009-03-30T21:43:00.000+03:00

…για τα γενΑΘΛΙΑ σου! 25 συναπτά έτη βαραίνουν τους ώμους μου από αύριο, δεν είναι και λίγα, δεν τα λες όμως και πολλά, τα σημάδια τους είναι κάτι παραπάνω από εμφανή μια ή άλλη. Το μαλλί αραιώνει, οι ρυτίδες εξαπλώνονται κάτω από τα μάτια, τα πνευμόνια συγκρατούν πλέον πάμπολλα στρώματα πίσσας και νικοτίνης, οι αντοχές μειώνονται μέρα με την μέρα, η σκέψη αδυνατίζει, η υπομονή εξαντλήθηκε και το νεύρο με το οποίο γεννιόμαστε όταν βγαίνουμε από την μήτρα, χαλαρώνει και αφήνει πεδίο ελεύθερο στον συμβιβασμό και στην ανεκτικότητα. Εν συντομία, το εγχείρημα πέτυχε, σκοτώσατε και σε μένα το παιδί που ήμουν. Τέλος η κάθε μορφής αθωότητα, τέλος η προσμονή, η έκπληξη και το μυστήριο. Πανικός και αβεβαιότητα σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας, έγινα ο τυπικός 60άρης εικοσιπεντάχρονος της γενιάς μου, δεν περιμένω τίποτα και δεν έχω όρεξη και για τίποτα. Είμαι η σημαία της σήψης και της παρακμής που παράγει ο χρόνος και η κώλο-κοινωνία. Προσκυνήστε με ακόλουθοι μου, εγκλωβιστήκαμε στα σκατά και στο χωροχρόνο, σκατοχωροχρόνος.

221ΚΣ.

Τέλος άδειας

2009-02-10T13:05:00.001+02:00

Γάζα, δεκαεξάχρονος νεκρός Αλέξης, Βατοπέδι, αγρότες στον Πειραιά και στα μπλόκα, μια κυβέρνηση σε πλήρης σύγχυση και αποδιοργάνωση, εναέριες παραβιάσεις, διάβρωση ψυχής, αγαμίες, μοναξιές, Έβρος-Αθήνα, Αθήνα-Έβρος, φύγε, έλα, φύγε, G3A3, φάκελοι εξαρτήσεις και τα ρέστα, πόσο να αντέξει αυτό το έρμο το κεφάλι… Είμαι τελείως έξω από τα νερά μου, πάντα ήσουν θα μου πεις, ε είμαι περισσότερο τώρα τι κοντράρεις και συ;

Κόντρα ξύρισμα, κούρεμα και πάλι στο γιδόγυρω από αύριο. Τα κεφάλια μέσα πάλι, Αθήνα πάλι όποτε. So long.

Return

2009-02-03T22:00:00.003+02:00

Βρίσκομαι 26.000 πόδια πάνω από το έδαφος και τρώω μπισκότο με καρύδι πεκάν και αυτό είναι πολιτισμός. Με πιάνει δέος πάντα με τις πτήσεις (και με τα πεκάν), κάθομαι και παράθυρο και χαζεύω από ψηλά το σύμπλεγμα των φωταγωγημένων λεωφόρων, μου θυμίζουν νευρικές απολήξεις στο σύστημα ενός ηλεκτρονικού ανθρώπου. Δεν υπάρχουν βέβαια ηλεκτρονικοί άνθρωποι (ακόμα), ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά, τροχοί κλειδώνουν, πατάνε χάμω και σφαδάζουν από τον πόνο. Είναι γεγονός. Είμαι σπίτι μου.

Happy new year

2009-01-06T15:59:00.001+02:00

Καλή χρονιά ρε πουστόνεα, μια ζωή και σήμερα

Ε.Σ

2008-12-06T19:02:00.002+02:00

Δεν υπάρχει λογική, χρόνος και αξιοπρέπεια, τα πάντα ανυπόστατα, ένα άσχημο όνειρο μα κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι ότι είναι πραγματικό. Η προσωπικότης θεωρείται αμελητέο χαρακτηριστικό για τον οπλίτη και οι μέρες κυλούν βασανιστικά αργά για σένα και για τα αδέρφια σου.

Απαλεψιές σε όλο τις το μεγαλείο. Θέλω να ξυπνήσω σε έναν χρόνο από τώρα παρακαλώ

Goodbye and thanks for all the fish

2008-11-09T11:54:00.003+02:00

Έλεγα να γράψω ένα αποχαιρετιστήριο μήνυμα για φίλους και γνωστούς... Περιττό το βρίσκω τελικά, το έγραψαν πριν από 10 χρόνια οι Active Member για μένα

Σας χαιρετώ λοιπόν με μια βαθιά υπόκλιση σεβασμού. Δεν είμαι μόνος σίγουρα, μου πήρε απλά καιρό να καταλάβω κάτι που μου φαντάζει τόσο προφανές τώρα: Τον πόνο σου τον λες παντού, λίγοι τον αντιλαμβάνονται και κανένας δεν τον νοιώθει. Είναι ολόδικος σου, φυλακτό για να σε προσέχει.

Φιλιά, τα λέμε όποτε και αν :)

WTF?

2008-11-02T06:02:00.000+02:00

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ψυχραιμίααααααα

Amelie

2008-10-14T02:05:00.000+03:00

Αν τα όνειρα μου ήταν ταινία, θα ήθελα να είναι το Amelie...

Nobody expects nobody

2008-09-26T11:42:00.002+03:00

Μετά από το χαρούμενο διάλειμμα και την ανάλαφρη διάθεση που χαρακτήριζε τα προγενέστερα posts, περνάμε σε φιλοσοφικές αναλύσεις που τόσο αρέσκεται να διατυπώνει στο εν λόγω ιστολόγιο (κατά το πελατολόγιο) ο γράφων. Αναλίσκει που αναλίσκει το μικρό του μυαλουδάκι σε αυτές, ας τις ρημαδογράψει και κάπου για να μην χωθούν σε κάνα μετωπικό λοβό και άντε να τις ξεθάψεις μετά (πρώτος διάδρομος όπως μπαίνεις στην κρανιακή κοιλότητα αριστερά, βρες την αρχειοθήκη με αριθμό 5, αυτή που είναι από ξύλο καρυδιάς μωρέ, ε μέτρα από πάνω το τρίτο ράφι, από πάνω είπαμε ζώο, τσάκω τον φάκελο παιδικές ανασφάλειες, καρτέλα «σύνδρομο έπαρσης», α μπράβο, αυτός είσαι, κωλοχανείο το χούμε κάνει εδώ μέσα, όπου βρείτε τα πετάτε μου φαίνεται, τι δουλειά έχουν εδώ τόσο εξαίρετες σκέψεις;)

σ.σ: μια διαπίστωση που μου προέκυψε κατά την συγγραφή της προηγούμενης ακατάληπτης ασυναρτησίας (η οποία διαπίστωση όμως δεν υπολείπεται σπουδαιότητας συγκρινόμενη με αυτές που θα ακολουθήσουν στην πορεία του κειμένου) – Η λοβιτούρα βγαίνει από τον λοβό; Ερμηνευτικά εννοώ. Βγάζει νόημα γιατί όλοι στην κομπίνα έχουν το μυαλό τους. Από την άλλη λοβός είναι και η σποροθήκη στην Βοτανολογία, επομένως η απάτη βγαίνει από τον σπόρο μέσα; Δεν στέκει.

Αγνοήστε την προηγούμενη παράγραφο


                 …ή μάλλον όχι.

Λοιπόν… υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που νοιάζονται και αυτοί που δεν νοιάζονται.
Όχι, δεν ακούγεται σωστό αυτό. Πάμε πάλι.
- Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που νοιάζονται όχι γενικά αλλά για συγκεκριμένα πράγματα στον μικρόκοσμο τους και αυτοί που δεν δίνουν δεκάρα για τίποτα.
Πολύ απόλυτο και πάλι όμως ρε γαμώτο. Για να δούμε τώρα.
- Δύο είδη ανθρώπων: αυτοί για τους οποίους νοιάζεσαι και αυτοί που σε αφήνουν παντελώς αδιάφορο.
Φοβερό. Κάτι μας είπες τώρα…
- Είτε σε νοιάζει είτε όχι, πάντα θα υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Το ένα θα ζει εις βάρος του άλλου. Ενίοτε όμως νοιώθουν δυσφορία και τα δύο και αυτό ονομάζεται ισορροπία. Δεν ονομάζεται;

Και κλείνουμε με το εξής:
«Όποιος από της ψυχής τα τρίσβαθα θέλει να είναι δίκαιος, ακόμα και το ψέμα το μεταπλάθει σε ανθρωπιά.»

Ωραίο το προηγούμενο ε; Δεν είναι δικό μου ρε γαμώτι…

Α θυμήθηκα και το άλλο: Υπάρχουν 10 είδη ανθρώπων, αυτοί που ξέρουν το δυαδικό σύστημα και αυτοί που δεν το ξέρουν.

Εντάξει τώρα;

2008-09-24T10:58:00.001+03:00

Όταν σε πιάσει πυρετός κατακαλόκαιρο, γνωρίζεις φυσικά ότι όλοι βγάζουν την μπέμπελη ενώ εσύ ακόμα και κάτω από κουβέρτα νοιώθεις πολικό ψύχος. Κρυώνεις παρόλο που ξέρεις τον παραλογισμό του πράγματος. Σαν ασθενής, όσο και να αντιλαμβάνεσαι ότι κάνει ζέστη θα συνεχίζεις να τουρτουρίζεις στα σκεπάσματα. Χρειάζεσαι λίγη ανάρρωση για να ορθοποδήσεις και να βρεις την θερμοκρασία σου.
Με καταλάβατε τώρα αδέρφια μου;

(Με αφορμή μια χθεσινή κουβέντα.-)

Is there anybody out there?

2008-09-23T00:21:00.000+03:00

Νύχτες

2008-09-22T14:48:00.002+03:00

Χαζεύω με μια μπύρα στο χέρι, που είμαι; Μουσική πολλών ντεσιμπέλ τρυπάει τα αυτιά μου, τριβελίζει τον νωτιαίο μυελό μου, μηχανικά τα άκρα πιάνουν τον ρυθμό, συμβιβάζονται και αυτά στο παραμύθι αυτό που χυδαία ονόμασαν κάποιοι διασκέδαση, κοιτάω στο πανί, χρώματα έντονα σε υψηλή αντίθεση αποτυπώνονται πάνω του από τον προβολέα, video clip μιας gay μπάντας ντυμένης σαμουράι, γραντζουνάνε κιθάρες και σπαθιά κατάνα εναλλάξ, προσποιούνται ότι δίνουν μάχη θανάτου, το μόνο που βλέπω να πεθαίνει είναι παντός είδους αισθητική, για την μουσική φυσικά ούτε καν λόγος, μαύρο ανιαρό χάλι. Μέχρι και την τέχνη κατεδαφίζουν μέρα με την μέρα, σημεία των καιρών, όλα σαπίζουν και όλα ξαναγεννιούνται πιο σάπια, έφτασαν οι έσχατοι χρόνοι και η βασιλεία των Θεών, α ναι ξέχασα, δεν πιστεύω, δηλαδή πιστεύω αλλά μόνο όταν με συμφέρει, έτσι πράττουμε όλοι άλλωστε. Ακόμα κρατάω την μπύρα μου, δεν με θυμάμαι χωρίς αυτήν, η τέλεια προέκταση του χεριού μου, ίσως να γεννήθηκα μάλιστα και με αυτήν, το ιδανικό αναισθητικό του νου, πίνω για να ξεχάσω, το ίδιο κάνουν όλοι μα δυστυχώς με εμένα δεν λειτουργεί έτσι, όλα χαραγμένα με ανεξίτηλο κόκκινο στυλό, πιο πολύ σε μουτζούρες και ασυναρτησίες μου κάνουν, τίποτα δεν βγάζει νόημα πια.

Και έτσι προσπαθείς να αλαφρύνεις την σύγχυση σου στην παρέα σου, αύριο δεν γνωρίζεις αν θα τους έχεις, αν θα σε ανέχονται ή αν θα σε μισούνε, λες δυο-τρείς λέξεις έτσι για να τις πεις, να σπάσεις την μαύρη παγωμάρα που ψύχει την καρδιά σου, δεν βγάζεις άκρη, κανείς δεν σε καταλαβαίνει αλλά σάμπως καταλαβαίνεις και εσύ κανέναν; Παρέα είναι το μεσοδιάστημα που ακολουθεί μέχρι να γνωρίσεις καινούργιους ανθρώπους, θα μπουν και αυτοί μες την ζωή και στο σπίτι σου, θα δώσουν ένα παροδικό νόημα και σκοπό, μια όαση χαράς και ευχαρίστησης ίσως και μια ωραία πρωία, χαράματα προς την ανατολή του ηλίου για την ακρίβεια θα σε διαγράψουν αν δεν προλάβεις να τους σβήσεις πρώτος εσύ, δίχως αφορμή και αιτία αλλά ακόμα και να υπάρχει είναι σίγουρα σαχλή, η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρατάς μίσος, όλοι είμαστε μια χαρά παιδιά, απλά δέσμιοι των παθών μας, όλοι φυλακισμένοι με αλυσίδα στην μέση, το άκρο της είναι αγκυροβολημένο σε πυλώνα, το μήκος της αλυσίδας διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, μέχρι εκεί φτάνεις κύριος και μέχρι εκεί είναι το εύρος σκέψης του καθενός, ως εκεί αντιλαμβάνεται και δεν βλέπει παραπέρα, τι να κάνουμε τώρα; Δεν χάθηκε ο κόσμος, καλή καρδιά πάνω από όλα.

Και στέκεται ακόμα εκεί, σαστισμένο το βλέμμα του στο πανί που συνεχίζει αδιαμαρτύρητα να ζωγραφίζεται με ότι του πετάνε απάνω, ρίχνει που και που διερευνητικές ματιές στον περίγυρο του μπας και αποκωδικοποιήσει συμπεριφορές και ξεροκαταλάβει τίποτα, τι κάνει τόσος κόσμος μέσα στην κάπνα και στην βαβούρα, τι σιγοκαίει στην ψυχή του οποιουδήποτε, λες να σκέφτεται κάποιος/α όπως και αυτός; Άραγε ποίος από αυτούς διασκεδάζει με την πλήρη σημασιολογία της λέξης, ποίος χάνει τα λογικά του, ποίος πληρώνεται με 600€, ποίος χρωστάει στεγαστικό, υπάρχει κανείς που θέλει να ξεχάσει την οικογένεια του ή που βαράει τα παιδιά του; αυτή η ομορφούλα θα κάνει σεξ μετά; ο καραφλός εκεί πέρα που σιγοτραγουδάει από τι κουμάσι γυναίκα υποφέρει; ο χάνος αυτός που χορεύει άτσαλα και ανεπίδεκτα τι παιδικό τραύμα έχει; Εν ολίγοις: γιατί πίνουνε; Από τι τρέχουν να ξεφύγουν;

Το μυαλό μου ταξιδεύει σε αυτήν και εκείνην, η έγνοια είναι θηλυκού γένους, ένα αιδοίο πάντα θα την γεννάει και αυτήν, τι τα θες, όλα σκατά, ευτυχώς δεν πιστεύω στην μοίρα, άμα πίστευα ίσως να είχα ήδη αυτοκτονήσει, ποτέ δεν είναι πάντως αργά για να αλλάξεις γνώμη, άλλωστε η ζωή έχει γίνει σαν φαγητό φοιτητικής εστίας, τρως ότι σου σερβίρουν, το τιγκάρεις αλάτι να πάρει γεύση, εις μάτην, η ματαιοδοξία θα σε φάει. Πληρώνω ένα ποτό που δεν μ’ αρέσει, σε ένα μαγαζί που δεν μ’ αρέσει για να ακούω μουσική που δεν μ’ αρέσει. Σάμπως και ξέρω πια και τι μ’ αρέσει, όλα γκρίζα και στυφά, βουβές νότες σε μια ξεκούρδιστη συγχορδία, οι συνθέτες της είμαστε εγώ, εσύ, όλοι μας.

Πληρώνω το ποτό, μαζεύεις τα ρέστα και τα τσιγάρα σου, παίρνει τον δρόμο του γυρισμού στο σπίτι, κλείνω τα μάτια μα ο ύπνος δεν είναι γαλήνιος.

Επίλογος

2008-08-21T15:53:00.000+03:00

...και δεν είναι ευχάριστος

Facts

2008-07-11T21:21:00.005+03:00

Μερικά χρήσιμα συμπεράσματα στα οποία κατέληξα πρόσφατα (αναγράφονται χωρίς θεματική σειρά, χωρίς επεξήγηση, χωρίς φόβο και πάθος κ.τ.λ.)

#1 Αντιπολίτευση στην χώρα κατά πως φαίνεται κάνει η General Electric.

#2 Δώσαμε στον κόσμο τα φώτα του πολιτισμού και μείς μείναμε με κεριά και ρεσό.

#3 Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο από τα κληρονομικά για να ξαναβρεθεί το συγγενολόι. Οι αψιμαχίες και τα πηγαδάκια θεωρούνται μάλιστα σίγουρο χαρτί.

#4 Έβλεπα τις προάλλες Ρετιρέ (oh yes) και έβγαλε ο Ιάσωνας την Ελένη για καφέ. Σαν γνήσιος τζέντλεμαν, πλήρωσε αυτός την λυπητερή. Για δύο φραπέδες έσκασε 300 ολόκληρες δραχμές. Δεδομένου ότι ο βασικός την περίοδο προβολής της cult σειράς ανερχόταν γύρω στις 140.000 δραχμές, με απλά μαθηματικά τώρα που ο καφές κάνει περίπου 3,5 ευρώ σε μια τυπική καφετερία (1.192 δρχ.), ο μισθός ενός ανειδικεύτου εργαζομένου θα έπρεπε να ισοδυναμούσε με 1.112.533 δρχ. ή 3.174 ευρώ ή το ενοίκιο ενός καταστήματος 115τ.μ στην Βάρη (αυτό μου έβγαλε το Google πρώτο-πρώτο: εσείς κάντε τα ότι νομίζετε). Αν χρησιμοποιήσουμε την γνωστή και αγαπητή μέθοδο των τριών και σε άλλα βασικά αγαθά πρώτης ανάγκης, πάντα θα έχουμε σαν αποτέλεσμα ετήσιο εισόδημα κατά πολύ χαμηλότερο με αυτό ενός μεγαλέμπορού ναρκωτικών ή βουλευτή (το ένα δεν αναιρεί το άλλο φυσικά).

#5 Ο Άκης στα αυγά του δεν κάνει υποχωρήσεις. Προτιμά να τα βράζει χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

#6 Ο πιο σίγουρος τρόπος για να αυτοκτονήσεις είναι να πέσεις από τον τέταρτο όροφο. Προσοχή όμως γιατί, όσοι είναι πάνω από 150 κιλά ενδέχεται να δημιουργήσουν (προσωρινά) πολιτική κρίση χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα.

#7 Η ευθιξία και το φιλότιμο δεν συμβαδίζουν με την πολιτική. Τσίπρα έχουμε, η τσίπα όμως αγνοείται.

#8 Ποτέ ξανά δεν ένοιωσα τόσο έντονα το πόσο μόνος και ανυπεράσπιστος αισθάνεται ο κόσμος. Ο μέσος όρος ζωής αυξάνεται, οι έννοιες που δίνουν νόημα στην ύπαρξη όμως αδυνατίζουν μέρα με την μέρα.

#9 Σε πρόσφατη ορκωμοσία που πραγματοποιήθηκε στο τμήμα Η/Υ/Σ των ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ, ο προϊστάμενος του τμήματος ενημέρωσε με περηφάνια τους γονείς των αποφοίτων ότι μόνο το 35% των σπουδαστών καταφέρνει και παίρνει στα χέρια του πτυχίο. Για το υπόλοιπο 65% δεν έγινε ούτε λόγος και ουδείς διερωτήθηκε αν υπάρχουν ευθύνες που τα παιδιά αυτά απλά εγκαταλείπουν τον στόχο τους. Φυσικά θέμα ακατάρτιστου προσωπικού, ελλιπών πόρων και μηδαμινού κινήτρου δεν τίθεται. Απλά η ολότητα του 65% είναι αλήτες, τεμπέληδες και ξέρουν μόνο να τρώνε τα λεφτά του μπαμπά. Και ανάμεσα στο 35% δεν υπάρχουν κωλογλύφτες, βολεψάκιδες και χαφίεδες. Τα σέβη μου για το τμήμα σας (μου) κ. προϊστάμενε.

#10 Ούτε τα προσχήματα πλέον δεν χρειάζεται να κρατάνε.

#11 Θα χυθεί άπλετο φως και θα μπει και το μαχαίρι στο κόκαλο συνάμα.

#12 Το οκτάωρο έγινε μύθος και η σύνταξη θρύλος.

#13 Αν βρεθώ ανάμεσα σε μια σύναξη γυναικών και περιαυτολογήσω με διθυραμβικές δηλώσεις για το μέγεθος του ανδρικού μου μορίου, ενδεχομένως κάποιες να με πιστέψουν. Υποθετικά μιλώντας, ας πούμε ότι με κάποια βγάζω τα μάτια μου. Την επόμενη φορά που θα χρησιμοποιήσω το ίδιο λογύδριο, είναι σίγουρο ότι δεν θα έχει την επιθυμητή επίδραση επάνω της.

Αντιστρόφως ανάλογα λειτουργεί το εκλογικό σώμα.

#14 Η καλύτερη ατάκα για καμάκι λέγεται όταν βρίσκεσαι μέσα σε κάμπριο αμάξι. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία το τι θα αρθρώσεις.

#15 Μέχρι και ο Λιάπης που ο εγκέφαλος του έχει μέγεθος κρόκου αυγού μας έγινε μάγκας. Σκάνδαλο θα θεωρείται πλέον να μην εμπλέκεσαι με την Siemens.

#16 Ο Άνθιμος ας ξυρίσει το μούσι. Και ας πάρει και λίγο το μουστάκι στις γωνίες.

#17 Τώρα που αποκαλύφθηκε και η υπόθεση με το ντόπινγκ και τον Ιακώβου, θα είμαστε υπερήφανοι μόνο για την χοληστερίνη μας

#18 Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις. Σιωπηρές όμως.

Σήμερα ήρθε το καλοκαίρι

2008-06-30T10:46:00.002+03:00

Στιγμιότυπο από την τελετή έναρξης της διοργάνωσης Πολιτισμικό Καλοκαίρι 2008.

Καλό μήνα

2008-05-02T06:57:00.002+03:00

Δευτέρες...

2008-04-21T13:20:00.002+03:00

Μεγάλες κουβέντες...

2008-04-15T20:28:00.003+03:00

Οι άνθρωποι είναι σαν τα μαχαίρια. Είτε θα κόβουν φιλάρεσκα την φέτα του ψωμιού, είτε θα γλιστρούν μέσα σε καυτή σάρκα.

Οποιαδήποτε άλλη μοίρα για το μαχαίρι είναι ανώφελη και επομένως ατυχής και άπονη. Ένα μαχαίρι που δεν κόβει, είναι καταδικασμένο σε μόνιμη δυστυχία

Η συμβουλή μου σε εσάς λοιπόν , είναι να έχετε την λάμα σας πάντα ακονισμένη.

Τάδε έφη Νεκταρτούστρα

Ερώτηση

2008-04-09T17:07:00.002+03:00

"Παιδάκι μου εσύ έχεις όλη την ζωή σου μπροστά σου"

Και πίσω μου το κενό. Πως θα ξεφύγω τώρα για πείτε μου;

Απεργούμε

2008-03-25T17:53:00.001+02:00

επ αόριστον...

Εκπτώσεις

2008-02-18T20:06:00.002+02:00

Οι μπάτσοι πουλάν την ηρωίνη, οι δημοσιογράφοι DVD, οι γενικοί γραμματείς υπουργείων διορισμό σε 35άρες παρτόλες, οι δικηγόροι φοβέρα και οι ιερωμένοι mms με την σωρό του Χριστόδουλου σε zoom x4. Όλα σε τιμή ευκαιρίας. Πάρε, πάρεεεεε.

Ο Καραμανλής όσο πάει μου θυμίζει όλο και περισσότερο τον Θεό: Άφαντος και Ατάραχος παρά τα αίσχη που γίνονται, ενώ παράλληλα κάποιοι αφελείς εξακολουθούν να εναποθέτουν τις ελάχιστες ελπίδες τους στο πρόσωπο Του. Θεοί φυλάξει...

FUCK OTE

Καλή Χρονιά σε όλους

2007-12-31T10:51:00.000+02:00

Χωρίς internet για μένα μπαίνει το νέο έτος (klaps)
Σας εύχομαι να περάσετε τέλεια σήμερα - προσοχή στο τιμόνι, αφήστε το αμάξι σπίτι αμά θέλετε να το τσούξετε, δεν χάθηκε και ο κόσμος.

Ένα γεμάτο ψέμα ή...

2007-11-23T22:06:00.000+02:00

…μια κούφια αλήθεια;

Τελικά πρέπει να διαλέξεις την πλευρά που σου κάνει. Δεν την γλιτώνεις. Και υπάρχουν επιπλοκές στην επιλογή.

Δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος.

Pure fun

2007-11-15T10:57:00.000+02:00

Yπάρχει τίποτα πιο διασκευαστικό από το να μαζευτεί η παρέα στο σπίτι και να ψυχαγωγηθεί με ένα καλό και ενδιαφέρον επιτραπέζιο; Μην απαντήσετε – ρητορική ήταν η ερώτηση, είμαι σίγουρος ότι μπορείτε να σκεφτείτε 2-3 πράγματα με τα οποία θα περνάγατε καλύτερα.

Εμείς πάντως το κάψαμε και ήταν super τον προηγούμενο μήνα, όπου και παραδοθήκαμε κυριολεκτικά στα boardgames. Ο Γ. λόγω άδειας διέθεσε το σπίτι, η Χ. (η γυναίκα του) εξασκήθηκε στο ζεν κάνοντας ιώβεια υπομονή (ανέχτηκε άλλωστε 4 μαντράχαλους με τάσεις παλιμπαιδισμού και φωνητικές χορδές δεκάδων ντεσιμπέλ – συν τοις άλλοις μας μαγείρευε κάτι απίστευτους μεζέδες. Ευχαριστούμεεεεεεεε Χ!) και οι άντρες της παρέας επιδοθήκαμε με αξιώσεις στο άθλημα. Παίξαμε, ξαναπαίξαμε και μετά παίξαμε λίγο ακόμα. Και μετά γνωρίσαμε το Puerto Rico και διαστρεβλώθηκε ο χωρόχρονος…

Ιδού μερικές προτάσεις για να διασκεδάσετε όσο το δυνατόν περισσότερο μέσα στο σπίτι σας (ναι τα’ παμε, υπάρχουν και ποιοτικότερες ενασχολήσεις. Έχει καταντήσει αηδία να είναι όλο εκεί το μυαλό σας…)

1. Puerto Rico

Το αγαπημένο της παρέας και όχι μόνο, αφού για τουλάχιστον έναν χρόνο έχει στοιχειώσει την πρώτη θέση της λίστας με τα πιο δημοφιλή επιτραπέζια στο boardgamegeek.com, το μεγαλύτερο διεθνές community site για τους φίλους των παιχνιδιών. Και αν συναθροίσουμε το γεγονός ότι έχουν αξιολογηθεί περισσότερα από 4000 επιτραπέζια από τους χρήστες του site, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε κάτι ξεχωριστό.

Οι αψεγάδιαστοι μηχανισμοί του gameplay, η απρόβλεπτη τροπή που παίρνει πάντα το παιχνίδι (αν είναι εξοικειωμένοι όλοι οι παίκτες, η νίκη θα κρίνεται συνήθως στο τέλος της παρτίδας), το λιτό αλλά όμορφο design των περιεχομένων αλλά και οι στιβαροί κανόνες που δεν επιδέχονται παρερμηνειών, δύσκολα θα αφήσουν κάποιον ασυγκίνητο. Εν συντομία, οι παίκτες αναλαμβάνουν τον έλεγχο μιας αποικίας στο Puerto Rico και παράγουν αγαθά στις φυτείες τους, τα οποία μπορούν στην συνέχεια να πουλήσουν ή να τα εξάγουν. Έχουμε παίξει τόσες φορές και κάθε φορά η εξέλιξη του παιχνιδιού μας εκπλήσσει. Το Puerto Rico διαθέτει απίστευτο βάθος και αμέτρητες στρατηγικές μπορούν να αναπτύχθούν προκειμένου να επιτευχθεί η νίκη.

2. Munchkin

Έχουμε καιρό να ασχοληθούμε μαζί του, αλλά αξίζει αναφοράς. Card game το οποίο ξεκίνησε σαν μια ξεκαρδιστική παρωδία του δημοφιλέστερου pen & paper στον κόσμο, δηλαδή του Dungeons & Dragons. Με 4-6 παίκτες, το Munchkin εγγυάται απίστευτο γέλιο, αν και μπορούν να παίξουν περισσότερα άτομα. Η επιτυχία του παιχνιδιού παγκοσμίως είναι μνημειώδης και έχουν βγει πάνω από 10 παραλλαγές που αντλούν έμπνευση από τον κόσμο του Cthulu και του Vampire, μέχρι και του γούεστερν The Good, the Bad and the Ugly. To Munchkin επίσης είναι από τα ελάχιστα επιτραπέζια που έχει μια πολύ καλή προσαρμογή στα ελληνικά, την οποία μάλιστα την προτείνω ανεπιφύλακτα, ειδικά σε όσους έχουν παίξει D&D. Μοναδικό μειονέκτημα του, είναι ότι μερικές φορές η παρτίδα διαρκεί παραπάνω ώρα από όσο θα έπρεπε.

3. The Traders of Genoa

Δεν έχουμε βρει την ευκαιρία να το ξαναπαίξουμε, αλλά η πρώτη φορά μας άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων. Ανηλεές παζάρεμα και εμπόριο, με φόντο μια πλασματική αναπαράσταση της Γένοβας. Προσεγμένο artwork και πολλά ξύλινα tokens φιγούρες, χαρίζουν στο παιχνίδι μια ακαταμάχητη γοητεία. Κάθε γύρο, οι παίκτες περιηγούνται στους δρόμους της πόλης αναλαμβάνοντας μεταφορές εμπορευμάτων, κερδίζοντας με αυτόν τον τρόπο χρήματα. Το The Traders of Genoa είναι ακόμα ένα παιχνίδι της Rio Grande (εκδότριας εταιρίας του προαναφερθέντος Puerto Rico) και μου το έφεραν σαν δώρο για την γιορτή μου δύο πολύ καλοί μου φίλοι.

4. Ubongo

Ολίγον από Tangram (ξέρετε, αυτό το κινέζικο παιχνιδάκι όπου πρέπει χρησιμοποιώντας βασικά γεωμετρικά σχήματα να σχηματίσεις μια εικόνα) και ολίγον από Tetris, το Ubongo είναι ένα πολύ απλό επιτραπέζιο (δύο λεπτά επεξήγησης των κανόνων είναι αρκετά) αλλά συνάμα πολύ εθιστικό και δύσκολο (ειδικά στην βαριάντα που χρησιμοποιούνται τέσσερα πλακίδια-tetraminoes). Μεγάλο ατού είναι το γεγονός ότι αρέσει στην μάνα μου, οπότε ακόμα και παρέα να μην υπάρχει, μπορώ να την χώσωJ. Δεν γνωρίζω αν θα κερδίσει τους υπόλοιπους (αφού οι χαβαλέδες, χωρίς fantasy concept, σφαγές ή εμπόριο δεν την παλεύουν), στον Θάνο τουλάχιστον άρεσε.

5. Doom

Το Doom έχει χαραχθεί στις καρδιές απανταχού των videogamers, επομένως ήταν αναπόφευκτο να έβγαζε κάποιος το ομώνυμο επιτραπέζιο (ευτυχώς για όλους, η Fantasy Flight ανέλαβε το δύσκολο έργο, εταιρία που ειδικεύεται στον χώρο –πιο γνωστό της παιχνίδι είναι το Twilight Imperium ενώ πέρυσι μας έδωσε το World of Warcraft). Η συσκευασία του Doom περιλαμβάνει πάνω από 60 πλαστικές φιγούρες, πολύ υψηλής ποιότητας, που βαμμένες απλά δείχνουν πανέμορφες. Πολλά χαρτονένια tokens, παραμετροποιήσιμος χάρτης και ένα βιβλίο για τα πρώτα σας σενάρια θα σας χαρίσουν πολλές ώρες διασκέδασης. Το Doom είναι ένας πολύ πετυχημένος κλώνος του πολύ κλασσικού επιτραπέζιου Hero’s Quest.

6. RoboRally

Αγώνες ταχύτητας με πρωταγωνιστές χιουμοριστικά ανδροειδή. Ένα παιχνίδι που δεν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του και βγάζει τρελό χαβαλέ. Ειδικά όταν βλέπεις τα ρομποτάκια να καταλήγουν στα πιο απίθανα και απρόσβατα σημεία του χάρτη λόγω βασικής έλλειψης προσανατολισμού (που είναι το αριστερά και που το δεξιά είπαμε;). Δεν έχει ούτε το 1/10 του βάθους ενός Puerto Rico αλλά είναι εξίσου ευχάριστο και συν τοις άλλοις είναι απίστευτα αστείο. Μακράν από τα αγαπημένα μου.

Στην λίστα μου δεν ανέφερα τα Talisman, Arkham Horror, Bang!, Warrior Knights και την ωδή στην έμφυτη χαζομάρα όλων, τον Ιπτάμενο Λοϋι!
Αναμένονται οι επόμενες παραλαβές σύντομα: Power Grid, Blokus, Khet, Ra

Προτείνετε και εσείς κανένα αν ξέρετε :)

Ο μήνας που έφυγε νωρίς

2007-10-01T00:20:00.000+03:00

Ο Σεπτέμβριος που μας πέρασε ήταν βαρετός. Εξαιρετικά. Πολύ. Σε σημείο που ήθελες να κόψεις το χέρι σου με τα δόντια ή να στριφογυρίσεις ένα πιρούνι στο μάτι σου.
Ίσως να έφταιξε που τώρα τελευταία παρακολουθώ τα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας μας (χώρα μας… λέμε κανα αστείο που και που για να γελάσουμε). Ξέρω. Φιρί-φιρί το πήγαινα και εγώ. Αλλά εκλογές βλέπεις είχαμε. Και ποτέ δεν είχα μπεί στο mood για να προσκυνώ φανέλες (αν εξαιρέσεις κάτι χειμώνες που έβλεπα τον βάζελο στο Champions League). Άλλωστε η πολιτική συνδυάζει δάκρυα, αίμα και σπέρμα. Η απόλυτη τριάδα σε ένα μεγαλεπήβολη κινηματογραφική παραγωγή του Χόλυγουντ. Και ο επίλογος ξεσκέπασε επιτέλους το εκρηκτικό ταπεραμέντο και την ιδιοσυγκρασία των νικητών που ελλοχεύει στον Έλληνα: ούτε στο ξίφος του Ορίωνα τέτοιο χάος. Καταρχάς δεν υπήρξαν χαμένοι: καθολική πλειοψηφία η ΝΔ (παγκόσμια καινοτομία – 41% και καθολική επικράτηση παράλληλα), το ΚΚΕ εμφανίστηκε εμφανώς ανεβασμένο, ο Αλαβάνος πήρε τον αμανέ, ενώ και ο Καρατζαφέρης μπήκε τελικώς στην βουλή. Μοναδικός ηττημένος ήταν ο Γιωργάκης (και ουχί το ΠΑΣΟΚ, αφού τα γλέντια ξεκίνησαν με το ζήτημα της αρχηγίας μερικές ώρες μετά - μούστο τον κάνανε τον Παπανδρέου από το πάτημα).

Ας φτιάξουμε λοιπόν το προφίλ του μέσου Έλληνα: Ανασφαλής για το μέλλον και διστακτικός στο να πάρει πρωτοβουλίες, έχοντας ισχυρές αριστερές πεποιθήσεις χωρίς όμως να κρύβει παράλληλα τις φιλοχουντικές του αντιλήψεις και την γαλουχημένη εθνική περηφάνια. Με λίγα λόγια, αχταρμάς. Όπου φυσάει ο άνεμος. Τέλος πάντων, πάπαλα οι εκλογές και πολύ στενοχωρήθηκα (89 εκατομμύρια ευρώ btw μας στοίχησαν – ξέρει να το γλεντάει σωστά ο Έλληνας, πάει και τελείωσε). Ευτυχώς, τώρα έχουμε να ασχολούμαστε με το ΠΑΣΟΚ. Είχαμε βέβαια και τα προβλήματα ευθιξίας του Βενιζέλου, που είδε στην Wikipedia το πατρικό του όνομα να αλλάζει σε Τούρκογλου. Υπερβολικό τον βρήκα πάντως στις αντιδράσεις του. Δηλαδή ο επίτιμος τι πρέπει να κάνει και να πει; (κλικ)

Πολύ βαρετός μήνας ο Σεπτέμβριος τελικά… Για να δούμε τι θα μας πει ο επόμενος. Ο Αλογοσκούφης δεν έχασε την ευκαιρία να ανακοινώσει την άνοδο δύο ποσοστιαίων μονάδων στο Φ.Π.Α, ενώ τον δρόμο του παίρνει και το ασφαλιστικό: τελικά θα δουλεύετε μέχρι να πεθάνετε.

Υ.Γ: Δυστυχώς με την πάροδο των εκλογών, διαπιστώσαμε μετά λύπης ότι ο Έλληνας δεν έχει επαρκή αίσθηση του χιούμορ. Ούτε η Βίκη Λέανδρος, ούτε ο Γιώργος Πάντζας αλλά ούτε και η "ΨΩΛΕΟ σε ξεχάσαμε" δεν ενσωματώθηκαν στο κοινοβούλιο. Μια σπάνια ευκαιρία έμεινε ανεκμετάλλευτη. Μάλιστα χάσαμε και τον ακρογωνιαίο λίθο, Βύρωνα. Τουλάχιστον επιβεβαιώσαμε ότι σαν λαός είμαστε καβλάντης και μπάσαμε μέσα την Εύα Καϊλή. Από το τίποτα...

Κόψτε τα χέρια σας τώρα

2007-09-13T16:33:00.001+03:00

Να μην χρησιμοποιηθεί πρίν από τις 16 Σεπτέμβρη όμως...

Κρήτη round 2

2007-08-03T21:10:00.001+03:00

Τα μαζεύουμε και φεύγουμε. Πάλι. Και ελπίζω να μην είναι αυτή η τελευταία φορά μέχρι το τέλος του Αυγούστου.
Καλές διακοπές στους απανταχού bloggers και κοιτάχτε να γεμίσετε τις μπαταρίες σας στο έπακρο. Δεν παλεύεται αλλιώς λέμε...

Χιώτης FTW

2007-07-26T06:30:00.000+03:00

/bow

o proffesoras...

2007-07-09T20:59:00.000+03:00

Μου’ ρθε το παρακάτω email μόλις:

Askisi 1,Selida 438 --> Robotiki-Aftomata:

2 atoma perpatoun konta se mia limni. O enas Y legei ston allo afou parei mia petra sto xeri: " Kyrie X deikse mou tis logikes sou ikanotites. Kane mou mia provlepsi: 8a riksw tin petra sti limni i oxi ?" Ti 8a kanei o X? Sygkinete tin provlepsi me to alyto provlima tis entolis HALT. Ti deixnei afti erwtisi gyrw apo ta oria tis logikis ?

Apantisi:

O,ti kai na pei o X, o Y exei ti dynatotita na kanei akrivws to anti8eto. O X den borei na kanei tipota kai na exei dikio kai borei mono na provlepsei to mellon otan mono i provlepsi eksartatai apo ton idio. Afto einai i kardia tou HALT provlimatos. I kalyteri apofasi tou X einai na petaksei sti limni ton Y kai tin petra.

Dr. Mix. EMP
Ilektrologos - Ilektronikos Pliroforikis
Ka8igitis Pliroforikis
Episk. Ka8igitis Polytexneiou tou Iasiou

Episis:
Ka8igitis TEI Peiraia, STEF, HYS.
Anarwtiemai giati den to anaferei sto kata t'alla plousiotato viografiko tou. Mallon i anafora se 'TEI' 8a ton meiwsei..
Ka8e allo sxolio einai fysika peritto…

Τυγχάνει να φοιτώ εδώ και 6 χρόνια (πάμε γερά για δεκαετία) στο παραπάνω τμήμα και να γνωρίζω τον καθηγητή αυτόν. Το όνομα του δεν το αναφέρω, γιατί αποδεδειγμένα τις μηνύσεις τις μοιράζει σαν τραπουλόχαρτα (όλο το ΣΤΕΦ μετράει καμιά εκατοστή εξώδικα). Πάντως θέλω να τον ευχαριστήσω από καρδιάς που μου πρόσφερε την περίτρανη επιβεβαίωση του κανόνα: οι φελλοί επιπλέουν…

Οι αλμπάνηδες είναι απανταχού παρόν. Δεν είναι συσσωρεμένοι σε δικηγορικά ή ιατρικά γραφεία, σε αστυνομικά τμήματα και σε κοινοβούλια. Είναι εδώ, αναπνέουν αριστερά και δεξιά μας και σε κοιτούν χαιρέκακα. Και μην τρέφεις αυταπάτες: έχουν προβλέψει και για το μέλλον. Θα κάνουν τα παιδία σου και τα παιδιά μου το ίδιο τούβλα με τους ίδιους.

Άμα ο Y δεν ξέρει κολύμπι, ας τον φάνε τα ψάρια να ησυχάσουμε.

Γκρίνια...

2007-06-28T21:05:00.000+03:00

«Ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανένας δεν χτυπάει τόσο δυνατά όσο χτυπά η ζωή». Τάδε έφη Σταλόνε δια στόματος Rocky Balboa. Και μπορεί ο Rocky να μην έχει αφήσει ακλόνητο ούτε ένα εγκεφαλικό του κύτταρο από τα σφοδρά γρονθοκοπήματα που δεχόταν στο ρινγκ, η αφοπλιστική απλότητα όμως της πρότασης του αυτής, σχεδόν σοκάρει με την άμεση ειλικρίνεια της. O Rocky συνεχίζει τον έμπρακτο μονόλογο του κλείνοντας ως συνήθως αισιόδοξα. Όσοι με γνωρίζουν (προσωπικά ή και μέσω του blog), θα ξέρουν πώς τα θετικά σχόλια τα θεωρώ ολίγον τι, κενόδοξα. Οπότε ας αρκεστούμε σε αυτό:

«Κανένας δεν χτυπάει τόσο δυνατά όσο χτυπά η ζωή»

Και ποιος άλλος θα μπορούσε άλλωστε… Η ωμότητα των αλλεπάλληλων αυτών επιθέσεων δεν αφήνουν παρά ελάχιστα περιθώρια ανταπόκρισης. Η ίδια η ζωή μαστιγώνει ανελέητα όσους επιθυμούν να γευτούν απροκάλυπτα τους χυμούς της: πόσοι δεν βρήκανε ποτέ το δίκιο τους και πόσοι δεν γονατίσανε εξουθενωμένοι και προδομένοι μπροστά της;

Ρε τι μαλακίες μας τσαμπουνάς βραδιάτικο, θα μου πείτε και δεν θα έχετε και άδικο. Οι απαισιόδοξες (ρεαλιστικές;) σκέψεις δεν βοήθησαν ποτέ κανέναν (αν και ομολογουμένως συχνά με χαλαρώνει η ιδέα ότι μας παίρνει σιγά-σιγά όλους ο διάολος). Τον τελευταίο καιρό όμως, με οποιονδήποτε και αν συζητώ για την καθημερινότητα του, διαπιστώνω την ίδια οργή και απογοήτευση που καταβάλλουν και εμένα. Και εν ολίγης, αντιλαμβάνομαι ότι οι περισσότεροι συνθλίβονται από το βάρος των καταστάσεων που εκβιάζονται από την Ελληνική κοινωνία.

Τον τελευταίο καιρό και ντρέπομαι που το παραδέχομαι, έχω πιάσει τον εαυτό μου να γίνεται απίστευτος ρατσιστής. Ρατσιστής με τους Έλληνες, με το πετσί μου το ίδιο, με τον σάπιο αέρα και την πουτάνα την εξουσία, με τους γιατρούς που παίρνουν φακελάκι, με τους αγράμματους εκπαιδευτικούς που μαστίζουν την παιδεία, με τους ταρίφες που δεν φοράνε ζώνη ασφαλείας, με τα ζώα που δεν έχουν μάθει να περιμένουν σε ουρά, με τους εκμεταλλευτές που πίνουν το αίμα του κόσμου για ένα ξεροκόμματο και έχουν την απαίτηση να τους γλύφουμε και τα αρχίδια, με εμένα που σιγά-σιγά μετατρέπομαι σε έναν ανθρωπάριο, σε ένα σιχαμερό αναίσθητο που παθητικά ανέχεται ότι του πλασάρουν, που βρίσκεται σε αδιέξοδο, που χάνει την συνείδηση του και ξετυλίγει τον χειρότερο του εαυτό.

Βαρέθηκα το διπλωματικό πινγκ-πονγκ των διοικούντων ενώ η χώρα καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Βαρέθηκα την μικροψυχία των ανθρώπων που δεν συγχωρούν το παραμικρό παραστράτημα. Βαρέθηκα τα σημερινά πρότυπα ψυχαγωγίας, διασκέδασης, συμπεριφοράς. Βαρέθηκα να πέφτει η φωνή μου τις περισσότερες φορές σε κενά αυτιά. Βαρέθηκα την υποκρισία και τα κούφια λόγια, την προχειρότητα και την πίεση που μου ασκούν. Μήπως μιλάμε τελικά για μια παγκόσμια κατάσταση;

Και είμαι μόλις 23 χρονών. Πράγμα που πάει να πει ότι είτε γέρασα πρόωρα, είτε ότι χάνω κάτι πολύ σημαντικό στην εικόνα.

Need vacations ASAP.

Touching...

2007-06-11T11:41:00.000+03:00

Είδα ένα εξαίσιο graffiti το πρωί που πέρναγα με το τραίνο από την Νερατζιώτισα, που ξύπνησε την πατριωτική μου συνείδηση (είχε πέσει σε λήθαργο τα τελευταία 23 χρόνια) και με έκανε να νιώσω ιδιαίτερα περήφανος. NOT.

Έγραφε «Αλλόθρησκε φύγε». Κρίμα που δεν μπόρεσα να το πάρω σε φώτο. Επιφυλάσσομαι...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-04T12:34:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Καλή ζωή μάγκα...

2007-05-18T11:25:00.000+03:00

Είναι λίγο ζόρικα αλλά θα συνηθίσεις γρήγορα, είμαι σίγουρος. Να είσαι πάντα γερός και ελεύθερος ok;

Αυτό μόνο ζητάει από σένα ο θείος σου :)

Ο Παντελής

2007-05-15T12:52:00.000+03:00

Όπως ξέρετε, κατά την διάρκεια της μικρής και ηλίθιας ζωής μας, συναντάμε εκατοντάδες ψυχές, κάθε λογής. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα χωνευτήρια όπου συγκεντρώνονται άνθρωποι από διαφορετική πάστα. Τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, οι εργασιακοί χώροι και κυρίως ο στρατός (δεν διαθέτω προσωπική εμπειρία από το τελευταίο και ελπίζω να αργήσω να αποκτήσω). Έτσι λοιπόν, αναπόφευκτα γνωρίζεις άτομα με τα οποία δεν ταιριάζουν τα χνώτα σου. Αναγκαστικά πρέπει να τα συνηθίσεις και να τα δεχθείς ως έχουν, για όσο καιρό βρίσκονται τριγύρω σου.

Έτσι ακριβώς, έπρεπε να υπομένω και εγώ τον Παντελή. Ο Παντελής ήρθε στο σχολείο μου, όταν πηγαίναμε και οι δύο Γ’ Γυμνασίου. Εσωστρεφής όσο δεν πάει, άχαρος και άκρως εκνευριστικός (τώρα που το σκέφτομαι, ίσως να μην διαφέρουμε και πολύ ;P). Τεσπά, αυτό που μου την έδινε περισσότερο, ήταν ότι επιδεικνύονταν για τελείως χαζούς λόγους, ενώ στερούνταν και επουσιωδών τρόπων ευγένειας.
Κανά χρόνο μετά, η τύχη το ‘φερε να βρεθούμε μαζί με τον Παντελή σε μια έκθεση βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως. Σαν κλασσικός ξερολίδης, δεν θα μπορούσε να αφήσει ασχολίαστες τις αγορές μας:

- Ρε τι μαλακίες διαβάζετε, νοιώστε λίγο.

- Γιατί ρε Παντελή, εσύ δηλαδή τι διαβάζεις αυτόν τον καιρό;

- Μια τριλογία φαντασίας, τον Άρχοντα των δακτυλιδιών – θα βγει και σε ταινία σε λίγα χρόνια από τώρα!

Περιέργως πώς, αποφάσισα να μην πάρω τοις μετρητοίς τον Παντελή. Και αγόρασα εκείνη την μέρα το πρώτο βιβλίο.
Αυτό ήταν. Εκείνη την μέρα πήρα από τον Παντελή το μέγιστο που μπορούσε να μου προσφέρει σε όλη του την ζωή.

Όλοι είναι προορισμένοι για έναν σκοπό τελικά. Thanks mate!

Φοιτητικές εκλογές

2007-05-10T16:15:00.000+03:00

Τεράστια επιτυχία και φέτος οι φοιτητικές εκλογές σου λέει. Πάλι η ΔΑΠ ΦΟΥ-ΜΑΝ-ΤΣΟΥ ΝΔΦΚ εκλέχθηκε στην πλειονότητα των τμημάτων. Διάβασα στην City Press ότι βγαίνει πρώτη τα τελευταία 21 χρόνια (και μετά σου πιπιλάνε ότι η νεολαία διψάει για αλλαγή… ). Εμ, τίποτα δεν είναι τυχαίο – η θριαμβευτική πορεία της παράταξης μόνο με την σκληρή δουλειά των μελών της εξασφαλίστηκε. Γιατί εγώ που είμαι τρέντυ φοιτητάκι, γνωρίζω ότι στην ΔΑΠ με προσέχουν. Και GALEA θα με πάνε και ENVY και Γλυφάδα, αλλά και για να δω την Κελεκίδου που έχει βυζάρες μονάχα με - άκουσον άκουσον! 80 ευρώ την φιάλη. Αφού είναι πρωτοπόρος στα πάρτι και τα ξεκωλοαραδιάσματα η ΔΑΠ, πώς να το κάνουμε… Ενώ οι άλλοι οι φλώροι, μου κάνουν ρεμπέτικα συμπόσια με κρασιά, τηγανητά και κουτούκια μέσα στην μπίχλα. Μου την δίνει στο νευρικό μου σύστημα λέμε το μπουζούκι ρε παιδί μου! Μου βγάζει μια μελαγχολία και δεν φαίνεται η χρυσή μου η καδένα… Ο εκσυγχρονισμός στην διασκέδαση και το στρινγκ στις γκόμενες, οφείλονται χάρη στα μεγαλόπνοους αγώνες της ΔΑΠ. Όλοι οι άλλοι να φάνε φόλα.

Ρε άντε μου στο διάολο όλοι σας…

Καλό μήνα

2007-04-01T14:14:00.000+03:00

Όταν δουλεύεις, όλες οι βδομάδες μεγάλες σου φαίνονται.
Κατά τα άλλα τίποτα δεν έχει αλλάξει. Γι' αυτό δεν ποστάρω κιόλας.

Καλή τύχη Κωνσταντίνα

2007-03-16T11:20:00.000+02:00

Δεσμεύομαι επισήμως ότι η επόμενη αγορά μου σε βιβλιοπωλείο θα είναι αυτή:

Άντε γιατί έχουνε βγεί τα ματάκια μου με το να διαβάζω από το monitor του PC...
Τα καλύτερα εύχομαι κυρία Ψιλικατζού! :)

Άσχετο post...

2007-03-16T11:11:00.000+02:00

... αλλά μου φτιάχνει τόοοοοοοοοοοοοσοοο πολύ την διάθεση αυτή η φωτογραφία :)

Γιορ Vote ΠΛΙΖ

2007-03-13T23:06:00.000+02:00

Διάβασα χθες στην METRO ότι τον Αύγουστο θα ισχύσει η εισήγηση που είχε γίνει για να ψηφίζουν και οι Έλληνες τις διασποράς στις βουλευτικές εκλογές. Θα στέλνονται λέει δικαστικοί αντιπρόσωποι στις άκρες της υφηλίου ωσάν τους δώδεκα αποστόλους για να εξασφαλίσουν γαλήνη, ευημερία και προπαντός διαφάνεια στις επόμενες εκλογές. Λογικό. Γιατί να μην ψηφίσει για την κυβέρνηση που θα μου καρφωθεί στον σβέρκο επί μια τετραετία ο Bill PapadopouloS και ο John Alevra$ που κάνουν σαφάρι με τα καγκουρό στην Αυστραλία;

Και γω στην θέση τους θα γούσταρα να ψηφίσω. ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ εννοείται.

Είναι ωραία να ζεις που και πού με τις αναμνήσεις και να θυμάσαι γιατί έφυγες από την χώρα της Δημοκρατίας και του αρχαίου πολιτισμού

Και είναι σίγουρη λύση για να μην ρισκάρεις να σε πιάσει ποτέ μελαγχολία για την ξενιτιά…

Έχω μείνει έκπληκτος...

2007-03-12T14:05:00.000+02:00

... με την μαλακία αυτού του ανθρώπου. Μπράβο πραγματικά. Και εις κατώτερα.

Πούλοοοοοοοοοο ρεεεε βαρεμένε άσχετε του ελέους. Εύχομαι ολόψυχα στα γενεθλιά σου να σου κάνω δώρο μια ψάθα για να μην γδέρνεις την πλάτη σου στα πεζοδρόμια.

(/me chills)

Τι λέει εσείς, καλα;

Jenga

2007-03-01T16:48:00.000+02:00

Καλό μήνα.

Τις τελευταίες μέρες με έχει πιάσει μια ακαταμάχητη μανία με το Jenga. Ξέρετε, αυτό το επιτραπέζιο παιχνίδι με τον πύργο από ξύλινα τουβλάκια που τα βγάζεις και τα στοιχίζεις από πάνω; Αυτό ναι. Ως συνήθως (και ανθρωπίνως) διαψεύστηκα για άλλη μια φορά, αφού το όλο concept του το έβρισκα τελείως βαρετό και unpleasant. Τελικά με κέρδισε.

Πρώτον μπορείς να παίξεις άνετα και μόνος σου. Δεδομένου ότι είμαι μοναχικός όσο δεν πάει, αυτοανακηρύσσεται αφέντης στην λίστα των ασχολιών μου (εποικοδομητικών πάντα…).
Δεύτερον είναι εξαιρετικά απλό και εύκολο. Ούτε κανόνες ούτε τίποτα. Άμα θες ρίχνεις μόνο σου τον πύργο και πετάς στους άλλους τα τουβλάκια. Δεν έγινε και τίποτα.
Τρίτον για κάποιο περίεργο λόγο βλέπω μια ολόκληρη σημασιολογική θεώρηση μέσω του Jenga. Σε αυτήν, ο πύργος λέει είναι η ανθρώπινη ψυχή (εναλλακτικά η νόηση, η ύπαρξη κτλ). Κάθε τούβλο που βγάζεις, συμβολίζει μια ψυχαναγκαστική διαδικασία που σε πληγώνει, σε ματώνει, σε κάνει να θες να τα παρατήσεις, σχεδόν να μισείς την ζωή. Να καταρρεύσεις αφήνοντας τα συντρίμμια σου χάμω. Η επιβίωση από αυτές τις δυσάρεστες εμπειρίες ισοδυναμεί με ανύψωση του πνεύματος, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Το κενό όμως μένει πάντα μέσα σου…

Ο κυριότερος λόγος όμως που πωρώθηκα με το Jenga είναι η μυρωδιά που αναδύουν τα τουβλάκια.

Ελευθερία είναι

2007-02-14T12:21:00.000+02:00

...η ψευδαίσθηση του ότι διαλέγεις το δικό σου προσωπικό κλουβί κατά δική σου επιλογή.

Χρόνια πολλά στους ερωτευμένους (και περισσότερα στα μπακούρια)

KALA KOULOUMA

2007-02-08T21:08:00.000+02:00

Χάζευα που λέτε αμέριμνος στο net, τσαλαβουτώντας τα πόδια μου στα streams των bytes, μιλώντας παράλληλα στον Θάνο και κάνοντας και κανα quest-ακι μπας και πάμε 70 ποτέ στο WoW...
Και τότε βάρεσε το MSN: «Έχετε λάβει ένα νέο μήνυμα αλληλογραφίας από τον χρήστη kaith d…….”. Για 2-3 δευτερόλεπτα το όνομα δεν μου είπε τίποτα. Και μετά τσίμπησε μερικούς ηλεκτρολύτες ο εγκέφαλος και ήρθαν όλα στην θέση τους... ήταν η εν λόγω δεσποινίδα.
Εδώ θα ήταν συνετό να αναφέρω ότι έχουμε κόψει κάθε είδους επαφή εδώ και 2 χρόνια με τον χρήστη kaith… ούτε τηλέφωνα, ούτε mail, sms, msn, yahoo, σήματα καπνού και ταχυδρομικά περιστέρια. Εξεπλάγην. Αφού να φανταστείτε βάρεσα μια φραπελιά για να συνέλθω. Τι να ήθελε; Μήπως απογοητεύτηκε από όλους τους άντρες στην ζωή της και με παρακαλούσε στα γόνατα να την συγχωρήσω; Ίσως έφευγε μετανάστης και ήθελε να περάσουμε μια βραδιά ανελέητου sex; H αποφάσισε να εξηγηθεί μετά από τόσο καιρό;
Παραθέτω το κείμενο του e-mail:

From: xxxxxxx@hotmail.com
Sent: Thursday, February 8, 2007 6:22 PM
To: xxxxxxxx@hotmail.com, 1234@gmail.com, mplampla@yahoo.gr, patatesntomates@hotmail.com
Subject: XARTAETOS

En opsi twn hmerwn.. parte ena fobero site!
[URL]http://www.hartaetos.gr/[/URL]
KALA KOULOUMA

Καλά κούλουμα και σε σένα μωρό μου.

Καλό μήνα

2007-02-01T10:21:00.000+02:00

...αν και δεν το βλέπω.

Φρίκη

2007-01-30T16:13:00.000+02:00

Παρακαλείται όποιος βρήκε τσαλαπατημένη ψυχική ηρεμία, χρώματος μπλε και με αριθμό κυκλοφορίας ΥΥΖ 1356 να επικοινωνήσει άμεσα με τον γράφοντα. Επιτακτική ανάγκη καθώς βαράμε μπιέλα στο κόκκινο καθημερινώς και έχουμε χάσει και τον ύπνο μας :((((((

New world order

2007-01-29T13:45:00.001+02:00

Τα πάντα προσαρμόζονται στον καιρό μας.

Παλιά μου είχαν πει ότι στους δώδεκα ο ένας ήταν ο σκάρτος, ο ψεύτης, ο υποχθόνιος. Με τα νέα δεδομένα, αυτός ο ένας έγινε ο σωστός, ο δίκαιος και ο οραματιστής. Και οι υπόλοιποι έντεκα οι δολοπλόκοι που παρεξήγησαν τα πράγματα όπως τους βόλευε.

Fits fine by me. Πιο ρεαλιστικό μου φαίνεται έτσι.

Γνώμη

2007-01-11T08:47:00.001+02:00

Το παρών Blog χρησιμεύει εν μέρη και για αποθήκευση κάποιον σκέψεων με απώτερο σκοπό κάποια στιγμή να εκδωθούν, να κάνουν πάταγο και να κερδίσω πολλά φανταστικομμύρια. Εδώ η Καλομοίρα έγινε τραγουδίστρια, εγώ θα κωλώσω;

Η σκέψη λοιπόν έχει ώς εξής :

"Οι Έλληνες κατέβηκαν πρώτοι από τα δέντρα και ενθυμούμενοι τις προγωνικές τους ρίζες, μελαγχώλησαν και είπαν να τα ξανανέβουν πρώτοι"

Αυτά. Καλημέρα

Περι πίστης

2006-12-26T00:49:00.000+02:00

Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται και υπάρχουν άθεοι.

Εδώ ο κόσμος πιστεύει ότι θα άλλαξει η ζωή του παίζοντας τζόκερ...

XXXmas

2006-12-25T13:18:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα blogακι μου. Υγεία και ευτυχία.

Γίναμε ολίγον ξένοι. Μένουμε στις τυπικότητες. Γιορτές και αργίες τα λέμε. Σε βαρέθηκα και λίγο… Αλλά μην σκας, εδώ τα άντερα μου βαριέμαι ώρες-ωρες σε εσένα θα σκάλωνα;

Άντε να μπει και ο χρόνος να δούμε τι θα καταλάβεις. Γερνάμε γαμώ την κεντρομόλο μου. Σταματήστε να κατέβω.

Για μια χούφτα δολλάρια

2006-11-01T20:50:00.000+02:00

 Στα γυμνάσια θηλέων βγήκαν όλες οι μαθήτριες στο κλαρί
 μετατρέψανε τις τάξεις σε πορνεία κι οι καθηγητές τους
γίναν μαστροποί
 Στα κυλικεία δεν πουλάνε τυρόπιτες και αναψυκτικά
 τώρα πουλάνε καπότες, βαζελίνη και αντισυλληπτικά
 
 Το υπουργείο παιδείας τώρα ονομάζεται υπουργείο πορνείας
 
 Στα γυμνάσια αρρένων γίναν όλοι οι μαθητές ναρκομανείς
 μετατρέψανε τις τάξεις σε τεκέδες κι οι καθηγητές μοιράζουνε
χασίς
 Στα κυλικεία δεν πουλάνε τυρόπιτες και αναψυκτικά
 τώρα πουλάνε μορφίνη, ηρωίνη και βαρβιτουρικά
 
 Το υπουργείο κουλτούρας τώρα ονομάζεται υπουργείο μαστούρας

Μουσικές Ταξιαρχίες - Για μια χούφτα δολλάρια

Ωραία τα έλεγε ο Τζιμάκος.
Καλό μήνα!

noIzE

2006-10-03T20:20:00.000+03:00

Τον θυμάστε αυτόν τον τύπο από το Police Academy;

Το ψυγείο του Νεοέλληνα

2006-09-24T05:51:00.000+03:00

Πήγα στην κουζίνα να δω τι έχουμε στο ψυγείο.
Δοξα σοι ο Θεός γεμάτο είναι από όλα τα αγαθά :)

Εκλογές

2006-09-16T20:06:00.000+03:00

Η ψήφος είναι όπως η μαλακία. Ρίχνεις μια, ηρεμείς για κάποιο καιρό. Μετά από λίγο όμως αρχίζει να σε ξανατρώει το χέρι σου.

Και το αποτέλεσμα είναι επίσης το ίδιο.

(με αφορμή το στήσιμο των προεκλογικών κιοσκιών)

Ice tea

2006-09-13T19:13:00.000+03:00

Σήμερα ήρθα αντιμέτωπος με μια εκ των πολλών φοβιών μου, με ασήμαντη αφορμή είναι αλήθεια. Μ’ αρέσει τελικά περισσότερο το Ice tea ροδάκινο. Πάντα έτρεφα ιδιαίτερη προτίμηση στο λεμόνι. Το έβρισκα πιο δροσερό και με σωστή ισορροπία ξινού-γλυκού. Δεν ήταν ότι δεν είχα δοκιμάσει το ροδάκινο. Όχι, το είχα δοκιμάσει και το είχα απορρίψει πανηγυρικά. Για αλλαγή όμως πήρα 2-3 φορές τώρα πρόσφατα ροδάκινο. Και ως δια μαγείας το βρήκα μακράν πιο ποιοτικό από το Lemon. Με κάλυψε. Κομμένο το λεμόνι.

Δεν έχω φοβία ότι με κυνηγάνε εμφιαλωμένα κουτάκια ice tea. Όχι συνειδητά τουλάχιστον. Αυτό που με τρομάζει είναι κατά πόσο μεταβάλλονται τα θέλω και τα πιστεύω μας. Και στην περίπτωση του Ice tea έχω την ευχέρεια να αλλάζω τις επιθυμίες μου. Στην ανάγκη πίνω coca cola. Με κάτι όμως που θα στηρίξω χρόνο, κόπο και ελπίδες για να διαπιστώσω στο μέλλον ότι δεν με καλύπτει, ότι υπάρχει κάποια πτυχή του που με ξενερώνει απίστευτα ή ότι βρίσκεται το Χ ενδεχόμενο που μου προσφέρει περισσότερα ή είναι πιο ευχάριστη επιλογή; Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση; Τι συμβαίνει όταν δεν είναι αρκετό αυτό που ζεις; Αυτό που σε έκανε χαρούμενο εκ τον προτέρων;

Ξαναγυρνάς στο μηδέν ή συνεχίζεις στωικά. Γιατί οι επιλογές μου να με θέτουν δέσμιο σε μια μόνο πιθανή μελλοντική ζωή; Γιατί να κάνουμε μια δουλεία, να έχουμε σταθερά κριτήρια στους ανθρώπους που διαλέγουμε και γιατί να ζούμε μια ζωή; Πως αφήσαμε τη ζωή μας να γίνει υποχείριο των χρημάτων και της φήμης; Αν αλλάζουν οι επιθυμίες μας γιατί πιέζουμε τον εαυτό μας να μείνει προσκολλημένος στα σίγουρα; Είναι αυτό υγιής συμπεριφορά σε ένα σύμπαν που φτιάχτηκε από αστρόσκονη κατά τύχη;

Αλλάζουμε στο φινάλε ή με πειράζει το ice tea;

Summer off...

2006-09-01T18:10:00.000+03:00

Καταρχάς καλό μήνα.

Λένε ότι η μπάλα είναι το όπιο του λαού. Αν είναι τέτοιας εξαίρετης ποιότητας όπιο, εγώ δεν έχω καμία αντίρρηση να το πιω μονομιάς. Βεβαίως ενέχει κίνδυνος να την ακούσεις έντονα. Έτσι ο κάθε πικραμένος από το μεσημέρι παρελαύνει από κανάλι σε κανάλι για να απευθύνει ένα μικρό πατριωτικό σχολιασμό. Μέχρι τον Βασιλικό και την Βάνα Μπάρμπα πέτυχα στον τηλεοπτικό δέκτη. Να δηλώνουν εξόχως κολακευτικά λόγια και άσχετα μπασκετικά σχόλια. Τους πήραμε τα σώβρακα, τους λυγίσαμε, πάμε σπίτι μας από τώρα και τέτοια.

Είχαμε δεν είχαμε, το γυρίσαμε στο ποιος την έχει μεγαλύτερη δηλαδή και πάλι. Και είναι κρίμα, γιατί τέτοιο σθένος, τέτοια ταπεινότητα και τόση προσήλωση που δείχνει ο Γιαννάκης και η παρέα του, είναι ξένα σε τέτοιους άχρηστους χαρακτηρισμούς.

Είτε κερδίζαμε είτε χάναμε, για μένα αυτή η ομάδα είναι η κορυφαία του πλανήτη.

Θέμα δεύτερον: Πάντα περιόδους εξεταστικής, με πιάνει μια τρελή όρεξη για διάβασμα. Και που είναι το πρόβλημα θα μου πείτε και μπράβο. Με πιάνει όρεξη για οτιδήποτε φιλοσοφικό, λογοτεχνικό, χαλαρού και ανάλαφρου περιεχομένου. Ολιγόλογης, για τα πάντα εκτός τα της σχολής. Η σχολή, που κάθε χρονιά που περνάω εκεί μέσα, μου φαίνεται και πιο παράλογο το ότι σπουδάζω εκεί. Πχ χθες κάναμε εργαστήριο με 13 άτομα πάνω από ένα monitor. 14αρι κιόλας. Τα μαθήματα συναγωνίζονται με διαφορά στήθους, στο πιο είναι το πιο άχρηστο και νεκρό στην αγορά εργασίας. Οι καθηγητές προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι μεγαλύτερα βλήματα από τους φοιτητές. Πραγματικά, εάν μισείτε τα παιδιά σας, βάλτε πρώτη επιλογή το τμήμα μου στο μηχανογραφικό τους, όταν έχουν πέσει για ύπνο. Ακόμα και αν έχουν θέληση να μάθουν, πιθανότατα θα την χάσουν. Σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να χάσουν και την διάθεση για ζωή. Σκοτσέζικο ντους. Τέλεια.

Καλό μήνα σας είπα;

Αυτοσχεδιασμός...

2006-08-27T21:44:00.000+03:00

Τις προάλλες είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον Θωμά (κατά blog-oκόσμο lukulius). Μου είπε την ιστορία ενός φίλου του δικηγόρου, όπου παράλληλα σπούδαζε στην δραματική σχολή του Αθερίδη. Κάποια στιγμή κατέληξε λοιπόν να τα παρατήσει γιατί δεν έβρισκε χρόνο. Και παρά ήτανε πεζή η δικηγορία για αυτόν ώστε τελικά κατέληξε να γίνει σχεδιαστής επιτραπέζιων παιχνιδιών στο εξωτερικό. Θεός ο τύπος.

Την ιστορία την μοιράστηκε, γιατί του είπα πάνω στην κουβέντα μας, ότι μου φαίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η προοπτική σπουδών σε μια δραματική σχολή. Δεν φάνηκε να τον ξάφνιασε η ανακοίνωση μου αυτή πάντως. Με ρώτησε αν πιστεύω ότι θα είμαι καλός και αν έχω κόμπλεξ με τον κόσμο. Και καταλήξαμε να κάνουμε αυτοσχεδιασμούς, όπως έκανε ο φίλος του όταν παρακολουθούσε μαθήματα εκεί.

Τι είναι αυτοσχεδιασμός; Πολύ απλά παίρνεις 2-3 άτομα, και τους ζητάς να βρεθούν σε μια κατάσταση. Δεν τους δίνεις λόγια, δεν τους καθοδηγείς να φέρουν την τροπή κάπως και τους δίνεις μόνο βασικά στοιχεία του χαρακτήρα που υποδύονται. Απλά κυλάει όπως θα το χειριστούν. Μου φάνηκε πραγματικά ενδιαφέρον. Και έτσι με έβαλε στο τριπάκι.

Ο Θωμάς λοιπόν, για τις ανάγκες του αυτοσχεδιασμού μας θα έκανε την νοικοκυρά που πετάει άτσαλα τα σκουπίδια της, χύνοντας αρκετά παραέξω. Εγώ θα ήμουν ο ευσυνείδητος περαστικός πολίτης που θα της έκανε παρατήρηση.

Ok, απέτυχα παταγωδώς. Ο Θωμάς με 1.80φεύγα ύψος, τζινάκι, t-shirt να κάνει ότι αδειάζει σακούλες σκουπιδιών μέσα σε καφετέρια με την μουσική να παίζει αφύσικα δυνατά. Ανταλλάξαμε κάποιες προτάσεις βέβαια («Τι κάνεις εκεί μωρή; Τα αδειάζεις όλα χάμω», «Κοίτα την δουλειά σου άνθρωπε μου!»), αλλά η αλήθεια είναι ότι βρέθηκα προ εκπλήξεως για την αμηχανία του πράγματος. Και την γελοιότητα του σκηνικού. Με όλα αυτά υπέθεσα ότι δεν θα τα κατάφερνα στον τομέα της υποκριτικής.

Βέβαια το βραδάκι που ξάπλωσα στο κρεβάτι, ξαναέγινα ταυτόχρονα και η νοικοκυρά και ο ευσυνείδητος. Και έφτιαξα μερικά πιο συνετά και πειστικά σκετσάκια. Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Και ξαναείπα, λες να μου ταιριάζει;

Τρέμε Ντε Νίρο.